Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Μάιος, ένας μήνας πολύ όμορφος για να πεθαίνουν οι νέες αρχές

Δεν είμαι καθόλου, δεν ξέρω αν το λένε melancholy blues, spring blues ή όπως αλλιώς. Δεν είμαι καθόλου καλά. Κοιτάζω πίσω τη ζωή μου και ξέρω πολύ καλά ότι η τελευταία φορά που είχα έναν πολύ όμορφο Μάιο που οδηγούσε σε ένα ονειρεμένο καλοκαίρι ήταν το 1999. Και μετά άρχισε η κόλαση. Από τη στιγμή που μπαίνει ο Μάιος ξεκινά η μελαγχολία. Ένας μήνας που έχει ταυτιστεί με την άνοιξη στα καλύτερά της, ένας μήνας που προμηνύει καλοκαίρι, ένας μήνας που ξεκινούν οι πρώτες βραδιnές βόλτες, ακούγονται ομιλίες στα μπαλκόνια και στις γειτιονιές, μαζεύουμε οριστικά τα χειμωνιάτικα και ντυνόμαστε αρώματα, χρώματα και καλοκαίρι. Μυρωδιές γιασεμιού, νερατζιών, λεμονανθών διαχέονται στην ατμόσφαιρα. 


Κι όμως... Εδώ και 20 χρόνια τρέμω τη στιγμή που θα μπει ο Μάιος για όλα όσα με περιμένουν... ένας μήνας που έχει ταυτιστεί με σημάδια, σκιές, πόνο και απώλεια... μήνας περισυλλογής, ανασύνταξης, αποφάσεων, αυτοκαταστροφής.. εκεί που θέλω να τα τινάξω όλα στον αέρα, να εξαφανιστώ και να μην ξαναγυρίσω... 
Μεγαλώνοντας σε μια φούσκα όπου όλα ήταν ρόδινα, οι άνθρωποι αγαπιούνταν πραγματικά, η δικαιοσύνη επικρατούσε στον κόσμο, η αξία αναγνωριζόταν όπως και το ήθος, η αγάπη νικούσε τα πάντα, βγήκα στον κόσμο αναζητώντας το δικό μου μερίδιο ευτυχίας...Ανόητη... Πόσο ανόητη. Και πόσο μικρή. Στο ξεκίνημα του Μαΐου του 2000 ήρθε η πρώτη μεγάλη απώλεια της ζωής μου... και από τότε σταμάτησα να θυμάμαι τον εαυτό μου. Έχασα τις ισορροπίες μου, αποσυντονίστηκα, διατάραξα ό,τι υπήρχε ασφαλές και σταθερό στη ζωή μου και βούτηξα στα βαθιά. Κακές επιλογές, λάθη, αποστάσεις, απομόνωση, εσωστρέφεια, μυστικά, ψέματα, χάος... Ευτυχώς είχα τις βάσεις για να χρησιμοποιήσω σωστά την ανεξαρτησία μου και την ελευθερία μου. Μόνο ο εαυτός μου επλήγη, γιατί πίστευα πολύ στον άνθρωπο και στην αξία του, πίστευα πολύ στην αγάπη και την καλοσύνη, πίστευα πολύ στον έρωτα και το συναίσθημα... Έμεινα με την πίστη αλλά και την ελπίδα ότι δεν είναι όλοι και όλα έτσι. Πέρασα 20 χρόνια δίπλα σε πολύ κακούς φίλους, σε χείριστους συντρόφους, σε ιδιόρρυθμους συνεργάτες... ανθρώπους που σε κάθε επίπεδο ρουφούσαν την ενέργειά μου, το χαμόγελό μου, την αισιοδοξία μου, τις ικανότητές μου, την αγάπη μου. 

Όλα έγιναν εμπειρίες ζωής, σημάδια, μαθήματα. Τίποτα δεν κατάφερε να με λυγίσει, τίποτα δεν μπόρεσε να με αλλοιώσει, τίποτα δεν στάθηκε δυνατό να με σταματήσει. Κουράστηκα ομως... κουράστηκα να ακούω, "δεν έχει ανάγκη αυτή", "αντέχει αυτή","είναι δυνατή αυτή". Ποτέ δεν το κατάλαβα, επειδή "αντέχει αυτή" πρέπει να δοκιμάσουμε τις αντοχές της; Πρέπει να τη χτυπάμε αλύπητα; Πρέπει να την πονάμε ακόμη περισσότερο; Ναι, κουράστηκα, και δεν ντρέπομαι να το πω... Κουράστηκα να μετράω ανθρώπους που φεύγουν, πληγές και σημάδια, στιγμές χάους και οδύνης Μισώ τον Μάιο. Γιατί δεν έχω τίποτα καλό να θυμάμαι... τίποτα.... Κάθε Μάιος που ερχόταν κι έφευγε εδώ και 20 χρόνια ήταν τόσο γεμάτος αντιφατικά συναισθήματα. Μία νέα αρχή, ένα παλιό τέλος... και πόνος ξανά από την αρχή. Να μισώ την αρχή του καλοκαιριού, να τρέμω τα καλοκαίρια. Να ανυπομονώ για το φθινόπωρο, τον χειμώνα, οι εποχές που ταιριάζουν σε όλες τις πληγωμένες ψυχές...
Μισώ τον Μάιο... και περιμένω κάποιον να με πείσει ότι πλέον δεν χρειάζεται να μισώ καμία εποχή...

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Μάθημα ζωής η απώλεια...

Ο θάνατος ενός πολυαγαπημένου προσώπου είναι βαρύ, συναισθηματικό φορτίο. Αφήνει ανεπούλωτες πληγές και βαθύ τραύμα. Όταν πέθανε ο πατέρας μου πριν από τρεις μήνες, κάποιοι φίλοι μου είπαν ότι τώρα ήρθε η ώρα να ωριμάσω. Δεν ξέρω αν βοηθάει ο θάνατος ενός γονιού στην ωρίμαση, αλλά σίγουρα είναι τεράστια αλλαγή στην καθημερινότητα, στη ζωή σου. Ανατρέπει τις ισορροπίες σου και τη συναισθηματική σου σταθερότητα. Δημιουργείται μία νέα πραγματικότητα στην οποία πρέπει να αντεπεξέλθεις και να προσαρμοστείς. Και πέραν όλων των άλλων είναι η θλίψη και το πένθος που πρέπει να διαχειριστείς. Φορτίο ασήκωτο να πάρει. Εκεί που τη μια στιγμή χαμογελάς ή και γελάς με κάτι πραγματικά αστείο, εκεί βυθίζεσαι σε μια απαράμιλλη απελπισία. Κάθε μέρα είναι ένας αγώνας επιβίωσης και συνειδητοποίησης. Οι περισσότεροι λένε πως ο χρόνος είναι γιατρός, αλλά όπως σε όλες τις άλλες περιπτώσεις, ο χρόνος δεν γιατρεύει... τουλάχιστον όχι το τραύμα της απώλειας, μιας απώλειας που όσο τη συνειδητοποιείς τόσο περισσό...

Το δικό του τέλος η δική μου συνέχεια

  Στην αφιέρωση του Nitya θα δείτε πως γράφω το απόφθεγμα της Emmanuelle Arsan, "Μια αιώνια αγάπη μπορεί να διαρκέσει μια νύχτα, γιατί η αιωνιότητα δεν είναι αυτή που κάνει τη διάρκεια, αλλά που καταργεί τη διάρκεια". Βλέπετε εντελώς τυχαία θέλησα τη χρονιά του 8, του αριθμού της αιωνιότητας, να μοιραστώ μαζί σας μια ιστορία για έναν αιώνιο έρωτα. Να αναλύσω την έννοια του αιώνιου στον έρωτα, να σας πω πως οι μεγάλοι έρωτες γεννιούνται σε μια στιγμή, υπάρχουν για λίγο και διαρκούν... για πάντα. Ακριβώς την ίδια αντίληψη μεταφέρει και ο Νίκος Καζαντζάκης που έλεγε πως η αιωνιότητα είναι ποιότητα, δεν είναι ποσότητα, αυτό είναι το μεγάλο, πολύ απλό μυστικό... Γιατί σας τα λέω τώρα αυτά... Σε μια εποχή που ποινικοποιεί το συναίσθημα λες και είναι ελάττωμα ή παράπτωμα, συνεχώς ακούω ότι δεν χρειάζεται να μιλάω γι' αυτό, να γράφω τις σκέψεις μου, να κάνω κατάθεση ψυχής, να μοιράζομαι συναισθήματα ή κομμάτια μου. Έχω μάθει στα social media να κρατάω πολλά πράγματα για τον εαυτό...

Η ουτοπία του σήμερα

Έ βλεπα μια σειρά και λέει ο ήρωας: "Μάλλον συμβαίνει σε όλους να αγαπούν σε λάθος στιγμή..." Δεν ξέρω αν συμβαίνει σε όλους. Ξέρω ότι συμβαίνει. Συχνά αναρωτιέμαι για τις συγκυρίες και τον συγχρονισμό στον έρωτα. Έφτασα στο σημείο να εξηγώ τις καταστάσεις μοιρολατρικά: δεν ήταν να γίνει. Αλλά από την άλλη επαναστατώ και λέω ότι όποιος θέλει να το ζήσει θα βρει τον τρόπο, θα κάνει τον κόσμο άνω κάτω και θα φροντίσει να συμβεί, θα κάνει το λάθος σωστό, θα βρει τον τρόπο... Και μετά σκέφτομαι πόσο ουτοπικό είναι για τη σημερινή εποχή να περιμένουμε από τους συμβιβασμένους να σπάσουν προσωπικά όρια και να ομολογήσουν συναισθήματα... Αυτό που σίγουρα εύχομαι είναι να ζήσουμε όλοι την αγάπη που μας οφείλει αυτή η ζωή τη σωστή στιγμή και με τον σωστό άνθρωπο...