Τη στιγμή που έγραφα αυτές τις λέξεις, μου ήρθε ένα μήνυμα. Μια φίλη με επαινούσε που στέλνω μήνυμα πρόληψης. Σκέφτομαι για μια στιγμή τα λόγια της. Πριν από τρεις εβδομάδες έφυγε από τη ζωή παιδική μου φίλη, από τον ίδιο καρκίνο που εγώ πρόλαβα. Εκείνη όχι! Εμένα η περιπέτειά μου έχει ημερομηνία λήξης. Για άλλους δεν ισχύει αυτό. Δεν είναι ότι δεν πέρασα τις δύσκολες, σκοτεινές στιγμές μου. Δεν σημαίνει ότι δεν φοβήθηκα. Δεν σημαίνει ότι δεν συνετρίβην. Οι δύο μήνες που προηγήθηκαν της διάγνωσης, οι μήνες γεμάτοι αβεβαιότητα, ζοφερές σκέψεις, ΑΝ… αυτά τα αν. Πάντα φοβόμουν ότι δεν θα προλάβω να ζήσω όσα ονειρευόμουν, να ταξιδέψω στους προορισμούς που λαχταρούσα, να γράψω τις ιστορίες που χρόνια έχω στο μυαλό μου… Και όταν ήρθε η διάγνωση… Δύο χρόνια πριν είχα χάσει τον πατέρα μου. Και στα δύο αυτά χρόνια είχαν φύγει τέσσερις αγαπημένοι μου άνθρωποι μετά τη γενναία τους μάχη. Εκεί θωρακίστηκα με δύναμη και είπα «δεν είναι ακόμη ώρα»… Δεν ξέρουμε πότε είναι η ώρα μας, σίγουρα ναι....
Συγγραφέας