Τη στιγμή που έγραφα αυτές τις λέξεις, μου ήρθε ένα μήνυμα.
Μια φίλη με επαινούσε που στέλνω μήνυμα πρόληψης. Σκέφτομαι για μια στιγμή τα
λόγια της. Πριν από τρεις εβδομάδες έφυγε από τη ζωή παιδική μου φίλη, από τον
ίδιο καρκίνο που εγώ πρόλαβα. Εκείνη όχι! Εμένα η περιπέτειά μου έχει
ημερομηνία λήξης. Για άλλους δεν ισχύει αυτό.
Δεν είναι ότι δεν πέρασα τις δύσκολες, σκοτεινές στιγμές μου.
Δεν σημαίνει ότι δεν φοβήθηκα. Δεν σημαίνει ότι δεν συνετρίβην.
Οι δύο μήνες που προηγήθηκαν της διάγνωσης, οι μήνες γεμάτοι
αβεβαιότητα, ζοφερές σκέψεις, ΑΝ… αυτά τα αν. Πάντα φοβόμουν ότι δεν θα προλάβω
να ζήσω όσα ονειρευόμουν, να ταξιδέψω στους προορισμούς που λαχταρούσα, να
γράψω τις ιστορίες που χρόνια έχω στο μυαλό μου…
Και όταν ήρθε η διάγνωση… Δύο χρόνια πριν είχα χάσει τον
πατέρα μου. Και στα δύο αυτά χρόνια είχαν φύγει τέσσερις αγαπημένοι μου
άνθρωποι μετά τη γενναία τους μάχη. Εκεί θωρακίστηκα με δύναμη και είπα «δεν
είναι ακόμη ώρα»… Δεν ξέρουμε πότε είναι η ώρα μας, σίγουρα ναι. Αλλά ελπίζουμε
πάντα ότι έχουμε λίγο ακόμη και λίγο ακόμη και λίγο ακόμη.
Ίσως το ότι είμαι φύσει αισιόδοξος άνθρωπος, δώρο από τον
μπαμπά, με βοηθά να στέκομαι πάντα δυνατή και να είμαι ασταμάτητη. Να τα αντιμετωπίζω
με θάρρος και γενναιότητα, όλα! Απώλειες, εμπόδια, δυσκολίες, περιπέτειες,
χωρισμούς, συντριβές… Πόσες συντριβές και πόσες χαρές… Τόσες που υπερνικούν
κάθε σκιά στη ζωή μου. Και όλες πασπαλισμένες με αγάπη και αγκαλιές, από αυτές τις
αληθινές, γνήσεις, θεραπευτικές. Μπορεί να αντιμετωπίζω και επιφανειακά καταστάσεις
και σίγουρα με πολύ χιούμορ. Ίσως αυτή να είναι η αυτοπροστασία για να μην
βυθιστώ στο χάος που κυριαρχεί συχνά γύρω μου.
Η περασμένη εβδομάδα ήταν η μόνη που επέτρεψα στον εαυτό μου
να λυγίσει. Σε τρεις μήνες έχω υποβληθεί σε δύο χειρουργικές επεμβάσεις, έχω
πάρει μία σοκαριστική διάγνωση, έχω απαλλαγεί από τον καρκίνο κι έχω κάνει δύο
χημειοθεραπείες. Τίποτα δεν με λύγισε. Τίποτα. Τίποτα δεν με σταμάτησε.
Αλλά η παρενέργεια, αυτή της απώλειας μαλλιών ήταν σοκ. Ναι,
είναι απλώς τρίχες, ναι, θα ξαναβγούν, ναι! Αλλά όταν συμβαίνει είναι απόλυτο
σοκ. Αυτή η βίαια επιβολή της αλλαγής, μια αλλαγή που δεν τη διαλέξαμε, αλλά
υποχρεωνόμαστε να την αποδεχτούμε, αυτό είναι που σοκάρει και θλίβει και
πληγώνει την ψυχολογία. Μετά τον σωματικό πόνο, μετά την αγωνία, μετά τα
χειρουργεία, μετά… μετά… μετά βάλλεται και η ψυχολογία… Τα γράφω, τα μοιράζομαι
για να δώσω δύναμη στον εαυτό μου, τώρα που βλέπω την εικόνα μου στον καθρέφτη
και ξεπέρασα τον φόβο και το σοκ. Σύντομα θα πέσουν και τα υπόλοιπα. Πλέον δεν
με νοιάζει. Η δύσκολη περίοδος πέρασε. Συμβιβάστηκα με τη νέα εικόνα μου.
Ευγνωμονώ που είμαι υγιής και αποδέχομαι ότι αυτή είναι η μόνη «πληγή». Μικρό
τίμημα. Στο τέλος της ημέρας είναι απλώς τρίχες. Και ναι, θα ξαναβγούν. Κι εγώ
έχω πάντα την ευκαιρία να συνεχίσω την πορεία προς την πλήρη ανάρρωση, με πολύ
λιγότερα μαλλιά αλλά με πλατύτερο χαμόγελο, όταν άλλοι δεν πρόλαβαν να ζήσουν.
Στέλνω αγάπη και αγκαλιές και ήδη νιώθω τις δικές σας. Ευχαριστώ για τα
μηνύματα, τα λόγια σας, την εμψύχωση, τις προσευχές. Είστε δύναμη…
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου