Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Γιατί δημιουργούμε ανθρώπους με σπασμένα φτερά;

Έβλεπα μία ταινία, από αυτές τις ρομαντικές κομεντί, που σου προσφέρουν μιάμιση ευχάριστη ώρα, που ξέρεις πάντα το τέλος, αλλά ζεις το παραμύθι κλπ κλπ. Και ξέρετε πού πήγε το μυαλό μου; Για ποιον λόγο πληγώνουμε ανθρώπους; Γιατί ραγίζουμε την καρδιά τους; Γιατί τους αφήνουμε με σπασμένα φτερά να μην ξαναπετάξουν; Γιατί τους προκαλούμε φόβο; Γιατί τους προκαλούμε πόνο; Γιατί στα κομμάτια τους καταδικάζουμε σε αιώνια μοναξιά; Επειδή είμαστε ψεύτες; Υποκριτές; Χειριστικοί; Φοβισμένοι; Συμβιβασμένοι; Άδειοι;

Φυσικά και θα μπεις σε μια σχέση, και όποτε μπαίνεις έχεις τις καλύτερες προθέσεις, πιστεύω. Τη στιγμή που σου τελειώνει ό,τι έχεις αισθανθεί για τον άλλον άνθρωπο, γιατί δεν φεύγεις; Γιατί δεν είσαι ειλικρινής; Γιατί πρέπει να τον γονατίσεις τον άλλον; Τόσο πολύ τον μισείς που του προσφέρεις αργό θάνατο; Βλέπω γύρω μου τόσο φοβισμένους ανθρώπους, τόσο πληγωμένους. Γυναίκες, άνδρες μόνοι. Οι μεν κατηγορούν τους δε. Και όμως...



Ποιος σας δίνει το δικαίωμα να κομματιάζετε ψυχές και καρδιές; Γιατί δεν έχετε ελάχιστη αξιοπρέπεια και ανθρωπιά; Πολλά ερωτήματα έπεσαν μαζί και για κάποιους θα πέσουν βαριά... Το να σου αποκαλύπτει ένας άνθρωπος την ψυχή του και εσύ να την ποδοπατάς ή να κάνεις κομμάτια έναν άνθρωπο γεμάτο σκιές και σημάδια που τόλμησε να πιστέψει το παραμύθι που πλάσαρες, γιατί είσαι μαέστρος στο ψέμα, δεν σε κάνει άνδρα ή απόλυτη γυναίκα. Σε κάνει δυστυχισμένο. Αντέχεις πάνω σου το βάρος από την πληγωμένη καρδιά; Τα δάκρυα που προκάλεσες; Εσύ που ορκιζόσουν ότι θέλεις μόνο το χαμόγελό της να προκαλείς; Εσύ που ορκιζόσουν ότι μπήκες στη ζωή του για να την ομορφύνεις.

Μπορεί κάθε σχέση να μην μπορεί να έχει ευτυχή... κατάληξη, ας χρησιμοποιήσω αυτήν την έκφραση που ομολογώ ότι δεν μου αρέσει καθόλου γιατί κατάληξη είναι ο θάνατος, αλλά τουλάχιστον όσο διαρκεί κάν' το να αξίζει. Με σεβασμό, αγάπη, ειλικρίνεια. Ό,τι κι αν ήταν για εσένα αυτός, για εκείνον ήσουν ο άνθρωπος της ζωής του. Μην αποδεικνύεσαι τόσο λίγος... Τουλάχιστον άστην ή άστον να πιστεύει ότι άξιζε τον χρόνο και τα δάκρυά σου. Γιατί ο χωρισμός πάντα θα πονά... Κάθε χωρισμός ένα αντίο... Κάθε αντίο ένας θάνατος...

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Χαμένη στα σκοτάδια του κόσμου μου

Κάτι έχουν οι πανσέληνοι ή έστω η παραμονή αυτών. Κάθε φορά επηρεάζομαι τόσο έντονα. Βυθίζομαι σε ένα σκοτάδι που δεν ήξερα καν ότι κρύβω μέσα μου. Περιδινίζομαι σ' ένα χάος που εγώ έχω δημιουργήσει. Συμβαίνουν τόσο πολλά... τόσο αντιφατικά... τόσο ακραία... Καταστάσεις, συναισθήματα, γεγονότα. Σαν χάδια ή σαν χαστούκια. Τόσες σκέψεις συσσωρεύονται μέσα μου και ξεσπούν κάθε παραμονή πανσελήνου... Είχα πολλές συζητήσεις με πολλούς φίλους αυτές τις ημέρες και απόψε ενώνω όλες τις σκέψεις κι όλες τις λέξεις... Ξέρετε, για εμένα προσωπικά, ως συγγραφέα αισθηματικής λογοτεχνίας είναι αναγκαίο να εκφράσω όλο το συναίσθημα και τον ρομαντισμό μου στα βιβλία μου... Κοιτάζω πίσω, σε όλα τα μαθήματα ζωής. Όλα αυτά που με διαμόρφωσαν, με έχτισαν και με οδήγησαν να γράφω αυτές τις ιστορίες αγάπης. Μετανιώνω για σημεία αλλά όχι για το σύνολο, γιατί δεν θα ήμουν αυτή που είμαι σήμερα, δεν θα έγραφα όπως γράφω, ή όχι αυτά που γράφω. Όμως, η ζωή είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Υπάρχει γενναιότητα σ...
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα

Κόκκινο σαν το πιο φλογερό όνειρο και σαν τον αιώνιο έρωτα

Ποτέ δεν μου άρεσαν τα λουλούδια, όχι με τον κλασικό τρόπο που όλοι θεωρούν ότι αρέσουν τα λουλούδια στις γυναίκες. Άλλωστε, δεν είμαι από εκείνες που θα επιθυμήσουν ή θα ενθουσιαστούν όταν τους προσφέρουν μια ανθοδέσμη, στερεοτυπική, επιτηδευμένη. Ίσως γι' αυτό συγκινούμαι τόσο με τα αγριολούλουδα, τις ανεμώνες, τις παπαρούνες. Παπαρούνες... Το κορυφαίο μου, τελικά. Κάπου διάβασα πως η παπαρούνα είναι άρρηκτα συνυφασμένη με τα όνειρα, καθώς θεωρείται σύμβολο του Μορφέα, του θεού των ονείρων. Ο Μορφέας ζούσε στον δικό του κόσμο. Γεννήθηκε από τη "νύχτα", αφού μητέρα του είναι η Νυξ, η θεά της νύχτας και των σκοτεινών δημιουργιών, ενώ ο πατέρας του είναι ο Ύπνος. Ο Μορφέας είχε την "αποστολή" να παίρνει ανθρώπινες μορφές με τις οποίες εμφανιζόταν στα όνειρα των ανθρώπων. Στην Κίνα, η παπαρούνα έχει μια ρομαντική έννοια για τους λάτρεις της. Σημαίνει την πραγματική αφοσίωση και την πίστη μεταξύ των εραστών. Αυτή η έννοια ξεπήδησε από ένα κινεζικό μύθο όπου λέγεται...
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα

Ηχηρά... απών

Η πρώτη Γιορτή του Πατέρα χωρίς εκείνον... Ποτέ δεν το είχα σκεφτεί. Ποτέ δεν το είχα υπολογίσει... Κι όμως, φέτος είναι η πρώτη γιορτή του Πατέρα χωρίς εκείνον και πρέπει να συμβιβαστώ μ' ένα φιλί στον ουρανό...  Έφυγε πριν από έναν χρόνο περίπου και κάθε μέρα είναι μια νέα πρόκληση. Δεν γονάτισα, δεν λύγισα, δεν διαλύθηκα. Εκείνος έτσι ήθελε, έτσι με έμαθε, έτσι μου δίδαξε. Ο πατέρας μου ήταν ένας άνθρωπος του κόσμου, με ισχυρή θέληση και ευρεία αντίληψη. Κυρίως με φιλοσοφημένο τρόπο ζωής. Σημάδεψε τη φιλοσοφία μου και τη ζωή μου. Έκανα χρόνια να τον γνωρίσω, να τον μάθω. Στα κρισιμότερα χρόνια της ζωής μου δεν ήταν κοντά μου. Ταξίδευε για να προσφέρει στην οικογένειά του μια καλύτερη ποιότητα ζωής. Τον στερηθήκαμε... Αλλά δεν είχε σημασία η ποσότητα του χρόνου, αλλά η ποιότητα, όσο περάσαμε κοντά του. Δεν μιλούσε πολύ. Αλλά όταν έλεγε κάτι, ήταν τόσο εύστοχο, τόσο βαθιά σωστό και τόσο φιλοσοφημένο που κλόνιζε τις πεποιθήσεις και τα πιστεύω σου.  Ήμουν έφηβη και αντιδραστική...
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα