Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Άνθρωπος, ο χειρότερος εχθρός του ανθρώπου

 Τις τελευταίες ημέρες πλημμυρίζομαι από σκέψεις. Αναπολώ τις αντίστοιχες μέρες του 2021. Ήδη ένας χρόνος από τη στιγμή που μας συστήθηκε ο κορονοϊός και ήμασταν γεμάτοι ελπίδα ότι μέσα στη χρονιά θα εξαφανιζόταν. 

Πλέον είμαστε στην 6η ημέρα του 2022, βιώνουμε το τέταρτο πανδημικό κύμα και η ανησυχία είναι πιο έκδηλη από ποτέ λόγω της ραγδαίας εξάπλωσης της παραλλαγής Όμικρον. Όσοι δεν το ήξεραν, πλέον έχουν μάθει σχεδόν ολόκληρο το ελληνικό αλφάβητο απέξω και ευχή μου είναι να μην το μάθουν ως το τελευταίο γράμμα.



Αυτό που σκέφτομαι, ωστόσο, έντονα είναι οι συνέπειες της πανδημίας στον άνθρωπο, στην κοινωνικοποίησή του, στην ψυχή του, στον πολιτισμό του. Μία καλή φίλη, καρκινοπαθής, που ευτυχώς πάλεψε και κέρδισε τη μάχη, μου είχε πει ότι "όποιος έχει παλέψει και νικήσει τον καρκίνο θα βγει ή καλύτερος ή χειρότερος, αποκλείεται όμως να μείνει ο ίδιος". Δεν το είχα καταλάβει τη στιγμή που μου το είχε πει τι ακριβώς εννοούσε ώσπου "χτύπησε" την ανθρωπότητα ο κορονοϊός.


Η πανδημία, για εμένα είναι ο καρκίνος της κοινωνίας. Κανείς δεν θα βγει ίδιος, θα βγει ή χειρότερος ή καλύτερος. Όταν τελείωνε η πρώτη καραντίνα τον Μάιο του 2020 είχα ευχηθεί να γίνουμε όλοι πιο κοινωνικά υπεύθυνοι, πιο αλτρουιστές, πιο ευαίσθητοι, πιο... άνθρωποι. Μέσα στο 2021 οι ελπίδες μου κατέρρευσαν σαν πύργος από τραπουλόχαρτα. Άνθρωποι αναίσθητοι, ανεύθυνοι, εγωιστές, αριβίστες, ανθρωποφάγοι... Η πανδημία έχει αναδείξει το κακό πρόσωπο πολλών από αυτούς που το έκρυβαν επιμελώς κάτω από την κεκαλυμμένη λάμψη του ψεύτικου χαμόγελού τους.


Άνθρωποι που δεν τους ενδιαφέρει ο διπλανός τους, δεν τους ενδιαφέρει κανείς. Μόνο ο εαυτός τους και τίποτα άλλο. Αχαριστία, αδιαφορία, ασέβεια, αγένεια, απανθρωπιά... Γίναμε οι άνθρωποι νούμερα, αναλώσιμοι όλοι, αντικείμενα άψυχα. Μία πανδημία αδηφάγα, καταπίνει αγαθά, αξίες, ψυχές, αλλά και σώματα με την ίδια ταχύτητα που καίγονται τα πάντα στην πιο καταστροφική λαίλαπα. Ο ανθρώπινος πολιτισμός έχει σαθρά θεμέλια. Συντρίβεται κι αυτό γιατί σήμερα δεν βλέπουμε τίποτα πέρα από το εγώ μας και τον μικρόκοσμό μας. ΕΓΩ... ΕΓΩ... ΕΓΩ... και το ΕΜΕΙΣ; 


Αναρωτιέμαι κάθε μέρα... Αυτό το καταραμένο ΕΜΕΙΣ πότε ξεχάστηκε; Πώς ξεχάστηκε τόσο γρήγορα; Πότε απορροφήθηκε από το αρρωστημένω ΕΓΩ μας; Προφανώς εγώ ήμουν αιθεραβάμων και πίστευα ότι ο άνθρωπος και η ζωή είναι η απόλυτη αξία, η μόνη αξία. Λυπάμαι...

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Χαμένη στα σκοτάδια του κόσμου μου

Κάτι έχουν οι πανσέληνοι ή έστω η παραμονή αυτών. Κάθε φορά επηρεάζομαι τόσο έντονα. Βυθίζομαι σε ένα σκοτάδι που δεν ήξερα καν ότι κρύβω μέσα μου. Περιδινίζομαι σ' ένα χάος που εγώ έχω δημιουργήσει. Συμβαίνουν τόσο πολλά... τόσο αντιφατικά... τόσο ακραία... Καταστάσεις, συναισθήματα, γεγονότα. Σαν χάδια ή σαν χαστούκια. Τόσες σκέψεις συσσωρεύονται μέσα μου και ξεσπούν κάθε παραμονή πανσελήνου... Είχα πολλές συζητήσεις με πολλούς φίλους αυτές τις ημέρες και απόψε ενώνω όλες τις σκέψεις κι όλες τις λέξεις... Ξέρετε, για εμένα προσωπικά, ως συγγραφέα αισθηματικής λογοτεχνίας είναι αναγκαίο να εκφράσω όλο το συναίσθημα και τον ρομαντισμό μου στα βιβλία μου... Κοιτάζω πίσω, σε όλα τα μαθήματα ζωής. Όλα αυτά που με διαμόρφωσαν, με έχτισαν και με οδήγησαν να γράφω αυτές τις ιστορίες αγάπης. Μετανιώνω για σημεία αλλά όχι για το σύνολο, γιατί δεν θα ήμουν αυτή που είμαι σήμερα, δεν θα έγραφα όπως γράφω, ή όχι αυτά που γράφω. Όμως, η ζωή είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Υπάρχει γενναιότητα σ...
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα

Κόκκινο σαν το πιο φλογερό όνειρο και σαν τον αιώνιο έρωτα

Ποτέ δεν μου άρεσαν τα λουλούδια, όχι με τον κλασικό τρόπο που όλοι θεωρούν ότι αρέσουν τα λουλούδια στις γυναίκες. Άλλωστε, δεν είμαι από εκείνες που θα επιθυμήσουν ή θα ενθουσιαστούν όταν τους προσφέρουν μια ανθοδέσμη, στερεοτυπική, επιτηδευμένη. Ίσως γι' αυτό συγκινούμαι τόσο με τα αγριολούλουδα, τις ανεμώνες, τις παπαρούνες. Παπαρούνες... Το κορυφαίο μου, τελικά. Κάπου διάβασα πως η παπαρούνα είναι άρρηκτα συνυφασμένη με τα όνειρα, καθώς θεωρείται σύμβολο του Μορφέα, του θεού των ονείρων. Ο Μορφέας ζούσε στον δικό του κόσμο. Γεννήθηκε από τη "νύχτα", αφού μητέρα του είναι η Νυξ, η θεά της νύχτας και των σκοτεινών δημιουργιών, ενώ ο πατέρας του είναι ο Ύπνος. Ο Μορφέας είχε την "αποστολή" να παίρνει ανθρώπινες μορφές με τις οποίες εμφανιζόταν στα όνειρα των ανθρώπων. Στην Κίνα, η παπαρούνα έχει μια ρομαντική έννοια για τους λάτρεις της. Σημαίνει την πραγματική αφοσίωση και την πίστη μεταξύ των εραστών. Αυτή η έννοια ξεπήδησε από ένα κινεζικό μύθο όπου λέγεται...
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα

Ηχηρά... απών

Η πρώτη Γιορτή του Πατέρα χωρίς εκείνον... Ποτέ δεν το είχα σκεφτεί. Ποτέ δεν το είχα υπολογίσει... Κι όμως, φέτος είναι η πρώτη γιορτή του Πατέρα χωρίς εκείνον και πρέπει να συμβιβαστώ μ' ένα φιλί στον ουρανό...  Έφυγε πριν από έναν χρόνο περίπου και κάθε μέρα είναι μια νέα πρόκληση. Δεν γονάτισα, δεν λύγισα, δεν διαλύθηκα. Εκείνος έτσι ήθελε, έτσι με έμαθε, έτσι μου δίδαξε. Ο πατέρας μου ήταν ένας άνθρωπος του κόσμου, με ισχυρή θέληση και ευρεία αντίληψη. Κυρίως με φιλοσοφημένο τρόπο ζωής. Σημάδεψε τη φιλοσοφία μου και τη ζωή μου. Έκανα χρόνια να τον γνωρίσω, να τον μάθω. Στα κρισιμότερα χρόνια της ζωής μου δεν ήταν κοντά μου. Ταξίδευε για να προσφέρει στην οικογένειά του μια καλύτερη ποιότητα ζωής. Τον στερηθήκαμε... Αλλά δεν είχε σημασία η ποσότητα του χρόνου, αλλά η ποιότητα, όσο περάσαμε κοντά του. Δεν μιλούσε πολύ. Αλλά όταν έλεγε κάτι, ήταν τόσο εύστοχο, τόσο βαθιά σωστό και τόσο φιλοσοφημένο που κλόνιζε τις πεποιθήσεις και τα πιστεύω σου.  Ήμουν έφηβη και αντιδραστική...
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα