Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΣΚΟΡΠΙΕΣ ΛΕΞΕΙΣ, ΑΟΡΙΣΤΑ ΛΟΓΙΑ

Φταίει η πανσέληνος; Ίσως, δεν ξέρω, μάλλον! Σαν γροθιά στο στήθος η κατάθλιψη, ένα σύννεφο μελαγχολίας με κυκλώνει και μου προκαλεί δάκρυα κι ένα χαζό χαμόγελο, αυτό του παραιτημένου, ξεχασμένου, εγκαταλελειμμένου.

Ίσως φταίει η απουσία του... Δεν είναι η απόσταση, τουλάχισοτν η χιλιομετρική, αλλά η συναισθηματική. Δεν αντέχω να αισθάνομαι παγωμένη την καρδιά του, έναν αφιλόξενο τόπο για τα συναισθήματά μου.

Πάντα ονειρευόμουν τον... "τέλειο" άντρα, έπρεπε να έχει το Χ όνομα και συγκεκριμένο σωματότυπο αλλά και θέλω και πιστεύω. Τα είχα δει πριν από 20 χρόνια σε ένα όνειρο... Και περίμενα στωικά, και υπέφερα, και γκρεμίστηκα, και ξανασηκώθηκα. Και τον περίμενα χρόνο με τον χρόνο. Κι αφού συνέλεξα αρκετές εμπειρίες που όμως δεν άφησα να αλλοιώσουν την ψυχή μου, εκείνος ήρθε. Ακριβώς όπως τον φαντάστηκα, ακριβώς όπως ήλπιζα, ακριβώς όπως τον ονειρεύτηκα. Κι ενώ όλα ήταν τέλεια, έπρεπε να ζήσουμε τη συγκυρία της κακής εποχής... Κρίση σε όλα τα επίπεδα. Και λέγαμε ότι όλα θα τα ξεπεράσουμε γιατί αγαπιόμαστε... Αλλά τα όνειρα γκρεμίστηκαν, η θέληση λαβώθηκε, η υπομονή εξαντλήθηκε. Κι εγώ φάνηκα πιο δυνατή, εκείνος πιο λιγόψυχος, απλώς αφέθηκε, λύγισε στο βάρος των προβλημάτων, όχι των συναισθημάτων.

Και σκέφτομαι ότι έχω αφιερωθεί στη συγγραφή, αυτές οι λίγες λέξεις που γράφω κάθε μέρα είναι η μόνη διέξοδός μου. Και αυτά τα ερωτικά μυθιστορήματα που γράφω και μοιράζομαι με τις φίλες μου, τι ψυχοθεραπεία! Και πάντα όσο ζω θα σκέφτομαι ότι ό,τι κι αν κάνω, όσο κι αν πιστέψω, όσα κι αν υπομείνω κάποιοι άνθρωποι είμαστε γεννημένοι μόνοι κι ελεύθεροι. Σαν να στιγματιστήκαμε στη γέννηση και κάποια θεία μοίρα να είπε 'αυτοί έχουν παρέα τον εαυτό τους δεν χρειάζονται άλλον'. Στίγμα ή κατάρα. 




Όσο κι αν το προσπαθήσω δεν μου βγαίνει, όσο κι αν αγαπήσω πληγώνομαι κι... εγκαταλείπομαι! Οπότε καλύτερα να τα γράφω παρά να τα ζω. Τόσος πόνος για ποιον λόγο; Για την εμπειρία; Τουλάχιστον ξέρεις ότι έστω και μία φορά στη ζωή σου αγαπήθηκες παράφορα! Το έζησες. Όπως είπε και ο λόρδος Τένισον, καλύτερα να αγαπήσεις και να χάσεις παρά να μην ζήσεις ποτέ τίποτα! Οπότε.... Ευχαριστώ που με αγάπησες!

Το κακό είναι ότι όταν ζήσεις το όνειρο -και δεν σου βγει κιόλας- τότε δεν έχεις κάτι άλλο να περιμένεις! Οπότε αφού δεν ζεις, τα γράφεις... Ίσως σε άλλη ζωή... αγάπη μου! Γι΄αυτήν δεν είχαμε την καρδιά και την ψυχή... Και ο έρωτας -όπως και ο θάνατος- απαιτούν ψυχή! Καληνύχτα...

Έλενα Αντωνίου

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ξεκαθαρίσματα από την αρχή

Έρχεται κάποια στιγμή στη ζωή σου, που όλα όσα έχεις ζήσει, απώλειες, απογοητεύσεις, απορρίψεις, πληγές, αλλά και χαρές, έρωτες επιτυχίες, γιορτές, να γεννήσουν τέτοια συναισθήματα μέσα σου, που να κάνουν επιτακτική την ανάγκη για ένα τελικό ξεκαθάρισμα. Να αγαπάς τελικά μόνο αυτούς που σε αγαπούν ειλικρινά και με πράξεις, να αποκλείσεις οριστικά τους υποκριτές και συμφεροντολόγους, να ξεχάσεις όσους σε πλήγωσαν, να κρατήσεις κοντά σου μόνο όσους στάθηκαν όρθιοι δίπλα σου σε λιακάδα και καταιγίδα. Φταίει ο ανάδρομος, φταίει το ζώδιο, φταίνε οι πλανήτες, φταίει το τραγικό δίσεκτο, φταίει ότι πλησιάζουν τα γενέθλιά μου; Δεν ξέρω! Μπορεί να φταίει ο ίδιος μου ο εαυτός. Αλλά, πραγματικά, είμαι σε μια στιγμή -και ίσως και μια ηλικία- που πλέον κουράστηκα με τα ψεύτικα λόγια και χαμόγελα, τις δημόσιες σχέσεις και τη ματαιοδοξία. Και κυρίως κουράστηκα με το ψέμα και την αχαριστία, που όσο κι αν προσπαθώ να ξεχνώ και να αδιαφορώ, συνεχώς επανέρχονται πρόσωπα, καταστάσεις και γεγονότα στη μ...

Μάθημα ζωής η απώλεια...

Ο θάνατος ενός πολυαγαπημένου προσώπου είναι βαρύ, συναισθηματικό φορτίο. Αφήνει ανεπούλωτες πληγές και βαθύ τραύμα. Όταν πέθανε ο πατέρας μου πριν από τρεις μήνες, κάποιοι φίλοι μου είπαν ότι τώρα ήρθε η ώρα να ωριμάσω. Δεν ξέρω αν βοηθάει ο θάνατος ενός γονιού στην ωρίμαση, αλλά σίγουρα είναι τεράστια αλλαγή στην καθημερινότητα, στη ζωή σου. Ανατρέπει τις ισορροπίες σου και τη συναισθηματική σου σταθερότητα. Δημιουργείται μία νέα πραγματικότητα στην οποία πρέπει να αντεπεξέλθεις και να προσαρμοστείς. Και πέραν όλων των άλλων είναι η θλίψη και το πένθος που πρέπει να διαχειριστείς. Φορτίο ασήκωτο να πάρει. Εκεί που τη μια στιγμή χαμογελάς ή και γελάς με κάτι πραγματικά αστείο, εκεί βυθίζεσαι σε μια απαράμιλλη απελπισία. Κάθε μέρα είναι ένας αγώνας επιβίωσης και συνειδητοποίησης. Οι περισσότεροι λένε πως ο χρόνος είναι γιατρός, αλλά όπως σε όλες τις άλλες περιπτώσεις, ο χρόνος δεν γιατρεύει... τουλάχιστον όχι το τραύμα της απώλειας, μιας απώλειας που όσο τη συνειδητοποιείς τόσο περισσό...

Ζήσε! Και αγάπα!

Κάποτε ένας πολυ αγαπημένος μου άνθρωπος μου είχε πει ότι ο θάνατος είναι το μόνο βέβαιο καθώς ούτε η γέννηση είναι δεδομένη. Η αλήθεια είναι ότι τον είχα κοιτάξει κάπως στραβά όταν μου το είπε, αλλά αντιλήφθηκα αμέσως τη σκέψη του και την πραγματικότητα που έκρυβε η κυνική, για εμένα, διαπίστωσή του Για περισσότερα από είκοσι χρόνια, οδηγώντας στη δουλειά μου, περνώ έξω από το ΚΑΤ. Και κάθε μέρα, αυτό που σκέφτομαι είναι ότι είμαστε τυχεροί που είμαστε απέξω, γνωρίζοντας πολύ καλά ότι αρκετοί ειναι εκείνοι που ανεβαίνουν τον δικό τους Γολγοθά καθημερινά σ' ένα δωμάτιο νοσοκομείου. Από την ημέρα που έφυγε από τη ζωή ο πατέρας μου, έχω ανανεώσει τη θεωρία μου σχετικά με τη ζωή μας και το πόσο ευγνώμονες πρέπει να είμαστε που συνεχίζουμε όρθιοι τον καθημερινό αγώνα. Ο πόνος από τον χαμό του πατέρα μου είναι αβάσταχτος. Προσπαθείς να παρηγορηθείς επικαλούμενος χίλιες δικαιολογίες: ότι ειναι καλύτερο ένας καρκινοπαθής να φεύγει όσο το δυνατόν γρηγορότερα αν είναι να ταλαιπωρείται χρόνι...