Θέλει μαγκιά η μοναξιά... ή όχι;

Κοιτάζω ζευγάρια στον δρόμο… όλων των ηλικιών… και τα χαίρομαι… ιδίως όμως εντυπωσιάζομαι όταν ακούω για ανθρώπους σχετικά νέους που αποφάσισαν να δεσμευτούν με έναν άνθρωπο από αρκετά νεαρή ηλικία και είναι ακόμη μαζί και ερωτευμένοι σχεδόν όπως την πρώτη ημέρα… ούτε η καθημερινότητα τους έπληξε, ούτε η τριβή, ούτε η φθορά του χρόνου…

Και μετά προσωποποιώ τις καταστάσεις και φαντάζομαι τον εαυτό μου σε μία σχέση τόσο μακρόχρονη αν και τόσο υπέροχη… Ίσως το γεγονός ότι παρ’ όλα όσα έχω ζήσει δεν με έχουν ωριμάσει και βλέπω τα πράγματα κάπως παιδικά νομίζω είναι το κλειδί πίσω από τις.. . μοναχικές επιλογές μου.

«Δεν είμαστε όλοι για όλα» συνηθίζω να λέω… ούτε για γάμους, ούτε για παιδιά και φυσικά ούτε για τις υποχρεώσεις που συνεπάγονται όλα αυτά.

Αλλά το δυστυχές είναι πως τελικά αποδεικνυόμαστε λίγοι και για πολύ έρωτα (;)… με ερωτηματικό η προηγούμενη τοποθέτηση…

Εδώ προκύπτει κάτι αντιφατικό…

Από τη μία πλευρά,-και μιλώ εντελώς προσωπικά- παρ’ όλο που είμαι άκρως μοναχικός άνθρωπος, παρακαλάω να ζήσω έναν μεγάλο έρωτα… κι όταν τον ζω, κάνω τα πάντα για να τον διαλύσω… γιατί; Γιατί προφανώς θέλει ο έρωτας και ο θάνατος ψυχή κι εγώ δεν τη διαθέτω; Υπαρξιακό ερώτημα, θα το θέσω στον ψυχολόγο μου.

Από την άλλη, συνεπάγεται ότι ένας μεγάλος έρωτας εξελίσσεται… και από έρωτας γίνεται αγάπη… και ανεβαίνει τα σκαλιά της εκκλησίας ή του δημαρχείου ή του συμβολαιογράφου και μετά του μαιευτηρίου ή τούμπαλιν τελοσπάντων η σειρά… Κι εκεί έρχεται η μεγάλη ευθύνη…

Και αναρωτιέμαι, τελικά θέλω να τον ζήσω τον μεγάλο έρωτα με όσα ίσως αυτός φέρνει ή απλώς φοβάμαι όλες τις διαστάσεις της πραγματικότητας και δειλιάζω μπροστά στο μεγαλείο;

Τελικά είναι μαγκιά να είσαι μόνος ή απλώς είναι συνήθεια που βολεύει; Γιατί φαίνεται βουνό η οικειότητα με έναν άνθρωπο απ’ ό,τι η γνωριμία με τον εαυτό σου; Αν πραγματικά αγαπάς τον εαυτό σου γιατί δεν αφήνεις και κάποιον άλλον να σε αγαπήσει; Ή είναι θέμα τύχης; Κι απλώς εσύ είσαι από τους λιγότερους τυχερούς που τελικά ο έρωτας σε προσπέρασε γιατί ξέρει εξ αρχής ότι θα τον απορρίψεις ή δεν θα τα καταφέρεις… τουλάχιστον -ρε θεά τύχη- δεν πρέπει να δοκιμάσεις; Μέχρι τέλους… ολοκληρωμένο το πακετάκι…

Κι επαναλαμβάνω, ίσως τελικά δεν είμαστε όλοι για όλα… ούτε για μεγάλους έρωτες ούτε για καθημερινές στιγμές ευτυχίας… Ίσως ήταν όλα για να γίνουν και η μοναξιά είναι η πιο σίγουρη και συνειδητή ή υποσυνείδητη επιλογή… Ίσως… λίγο απ’ όλα…

Έλενα Αντωνίου