Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Έλενα Αντωνίου: Έχω ανάγκη το happy end που δεν βρίσκω στη ζωή να το ζήσω στο βιβλίο



1)Πείτε μας λίγα λόγια για το καινούργιο σας  βιβλίο το ‘’Έρωτας στις φλόγες του πολέμου ‘’  και τους νέους ήρωες του,  που  θα κυκλοφορήσει σε   λίγες μέρες από τις εκδόσεις  Silk.

Είναι ένα ρομαντικό μυθιστόρημα εποχής. Μας ταξιδεύει στην Αυστρία του 1795. Δύο χρόνια πριν οι Γάλλοι επαναστάτες έχουν στείλει στην γκιλοτίνα την Αυστριακή πριγκίπισσα Μαρία Αντουανέτα και υπάρχει τεράστια κόντρα ανάμεσα στη Γαλλία και την Αυστρία. Στην Ευρώπη υπάρχουν πολλές ανακατατάξεις και πολεμικές συρράξεις. Ο ήρωάς μας είναι λοχαγός της αυστριακής αυτοκρατορίας και η ηρωίδα κόρη στρατηγού. Γύρω τους πλέκεται ένα γαϊτανάκι δολοπλοκιών κι εκείνοι είναι τα αθώα θύματα. Ερωτεύονται παράφορα και όταν τους χωρίζουν δίνουν μάχη να υπερνικήσουν όλα τα εμπόδια μέχρι να ξανασυναντηθούν και να ξαναζήσουν τον έρωτά τους. Μέχρι τότε ο θάνατος και η ίντριγκα στήνουν τρελό χορό γύρω τους…


2)Πώς διαλέξατε  το θέμα πάνω στο οποίο κινηθήκατε  και την εποχή του  βιβλίου σας; Τι βήματα ακολουθήσατε  για να φτάσετε στο τελικό επιθυμητό αποτέλεσμα; Είχατε  μια συγκεκριμένη  πορεία και μείνατε σταθερή στην κατάληξη των ηρώων σας;  

 Το θέμα το είχα στο μυαλό μου πάρα πολλά χρόνια. Η αυτοκρατορική Βιέννη, οι Αψβούργοι, οι ανακατατάξεις στην Ευρώπη εκείνη την εποχή, η εμφάνιση του Ναπολέοντα Βοναπάρτη, είναι στοιχεία που με σαγηνεύουν και με ιντριγκάρουν. Οι ήρωες ήταν τόσο ζωντανοί μέσα μου που ένιωθα ότι μου μιλούσαν… Τώρα ήταν η στιγμή να αποτυπωθεί η ιστορία τους.

3) Πείτε μας μια αγαπημένη σας σκηνή από κάποιο σας βιβλίο.



Είναι αδύνατο να διαλέξω… Είναι τα «Δάκρυα του Πάθους» τη στιγμή που η Λυδία ανοίγει τις παλάμες να νιώσει τη βροχή όταν εμφανίζεται πίσω της ο Ανδρέας… Τα λόγια του «Μακάρι να ήμουν βροχή…», με σημάδεψαν. Είναι από το «Καθώς έπεφτε η νύχτα», οι βραδιές στην Αγία Πετρούπολη και οι στιγμές με τον Αλεξέι και τη Βαλέρια… έχουν μια μαγεία που με συγκινεί απίστευτα. Όπως και η στιγμή που επιτέλους η Βαλέρια δέχεται την πρόταση γάμου. Είναι το «Πέρα από τις σκιές», η πρώτη φορά που ο Ραφαέλο και η Ελβίρα κάνουν έρωτα και εκεί νιώθουν και οι δύο όλα τα σπασμένα κομμάτια τους να ενώνονται, ο αγώνας που δίνουν και οι δύο να γνωρίσουν τον εαυτό τους, να νικήσουν τα σημάδια τους και να λυγίσουν μπροστά στην ορμή της αγάπης… Και έρχεται τώρα το «Έρωτας στις φλόγες του πολέμου», η πρώτη φορά που κοιτάζονται, το πρώτο φιλί, η στιγμή της επανασύνδεσης… είναι πολύ δυνατές οι σκηνές, γεμάτες ένταση…



4) Τι σας έδωσε το έναυσμα να γράψετε τη συγκεκριμένη ιστορία;


Είναι λίγο τρελό αλλά είναι η αλήθεια αυτή… Είχα δει μια σκηνή στον ύπνο μου όπου ένας λοχαγός χόρευε με μία κοπέλα βαλς ενώ γύρω τους υπήρχαν αναμμένα κεριά. Και τότε γεννήθηκε ο Αυστριακός Μάρκους Βίλχελμ και η αγαπημένη του Άννα Χέρμαν. Αυτή η σκηνή ήταν που υπήρξε η αφορμή για  το «Έρωτας στις φλόγες του πολέμου».

5) Υπάρχει κάποιο βιβλίο που θα θέλατε να διαβάσετε πολύ αλλά δεν τα έχετε καταφέρει ακόμη ;Αν ναι ποιο;

Πάρα πολλά…

6)Ποια από όλες σας τις ηρωίδες θεωρείτε ότι έχει τα πολλά κοινά με την Έλενα ;

Κάθε ηρωίδα –ακόμη και ήρωας- έχει κάποια από τα στοιχεία μου. Πιστεύω, όμως, ότι πιο κοντά μου είναι η Ελβίρα από το «Πέρα από τις σκιές».

7)Πόσο χρόνο σας παίρνει συνήθως η ολοκλήρωση ενός βιβλίου; Υπάρχει κάποιο   που ενώ το είχατε  ολοκληρώσει κάνατε μεγάλες αλλαγές γιατί δεν είχατε μείνει ικανοποιημένη από το αποτέλεσμα;

 Συνήθως ένα μυθιστόρημα το γράφω από 3-6 μήνες. Υπάρχει μία ιστορία που την έχω γράψει τρεις φορές. Την πρώτη φορά που την έγραψα απόρησα πώς εγώ έγραψα κάτι τέτοιο. Δεν ήταν… εγώ. Τώρα την ξαναγράφω και πιστεύω ότι όταν την ολοκληρώσω θα είναι τόσο δυνατή όσο θα ήθελα.

8) Ποιος από τους ήρωες των βιβλίων σας θα θέλατε να είναι κομμάτι της ζωής σας ;

Ο Ραφαέλο, χωρίς καμία άλλη συζήτηση!

9)Αν σας ζητούσαν να διαλέξετε ένα από τα βιβλία σας για να μεταφερθεί στη μεγάλη οθόνη  ποιο θα επιλέγατε και γιατί;

 Δύσκολο να αποφασίσω γιατί το καθένα έχει τη μαγεία του… Πιστεύω όμως λόγω του θέματος και της έντασης, το «Έρωτας στις φλόγες του πολέμου» θα ήταν συναρπαστική ιστορία να γίνει ταινία.

10) Τι νιώθετε κάθε φορά που  μπαίνει η λέξη τέλος σε ένα βιβλίο σας και τι όταν  φτάνει η στιγμή να το κρατήσετε έντυπο στο χέρι σας ;

Συγκίνηση, νιώθω μοναξιά που αποχωρίζομαι τους ήρωες με τους οποίους τόσους μήνες ζούσα μαζί τους, αλλά χαίρομαι ότι ολοκληρώθηκαν τα βάσανά τους. Η στιγμή που κρατάω κάθε «παιδί» μου έντυπο στα χέρια είναι αξεπέραστη.

11)Ποιο είναι το ζευγάρι που σας έχει σημαδέψει η ιστορία του; Και σε ποιο από όλα θα ήθελε να είναι πρωταγωνίστρια η Έλενα και γιατί;

Νομίζω ότι το «Πέρα από τις σκιές» με έχει σημαδέψει πολύ. Έχω δώσει πολλά κομμάτια της ψυχής μου και αυτή η ιστορία έχει μία ιδιαίτερη θέση στην καρδιά μου. Σ’ αυτήν την ιστορία μάλλον θα ήθελα να είμαι και πρωταγωνίστρια γιατί ο Ραφαέλο και η Ελβίρα πήραν το happy end που τους άξιζε.

12)Οφείλω να ομολογήσω ότι όλοι οι τίτλοι των βιβλίων σας εξιτάρουν τη φαντασία! Πότε και  με ποιον  τρόπο γεννιέται ο κάθε τίτλος των  βιβλίων σας; Στην αρχή της συγγραφής ή στο τέλος της ;   

Εξαρτάται. Συνήθως κάπου εκεί στη μέση από τις έντονες εικόνες που υπάρχουν μέσα μου.

13)Σε προηγούμενη συνέντευξη είπατε ότι δε πιστεύετε στο happy end. Τι είναι αυτό που σας ωθεί να δίνετε την λύτρωση στους ήρωες και στους αναγνώστες σας αφού δεν πιστεύετε σε αυτό;
Ακριβώς επειδή πιστεύω ότι στη ζωή δεν έχουμε αυτό που λέμε «ευτυχισμένο τέλος», στις ερωτικές ιστορίες το δικαιούμαστε, το αξίζουμε, το απαιτούμε και πρέπει να το έχουμε. Θέλω όταν κάποιος διαβάζει ένα βιβλίο μου να ταξιδεύει, να μαγεύεται, να παθιάζεται… Δεν θέλω να μεταφέρω την πεζή πραγματικότητα με όλα τα καθημερινά προβλήματα… Έχω ανάγκη το happy end που δεν βρίσκω στη ζωή να το ζήσω στο βιβλίο, είτε ως αναγνώστρια, είτε ως συγγραφέας.

14)Τι συμβουλή θα δίνατε σε κάποιο νέο άτομο που μπαίνει στο χώρο της συγγραφής τώρα; 

Να το ζήσει με όλη τη δύναμη της ψυχής του, να αγαπάει τη συγγραφή, να μην το βλέπει ως επάγγελμα ή ως μέσο πλουτισμού. Η συγγραφή είναι έρωτας και  είναι τρόπος ζωής. Θέλει σεβασμό, γνώσεις, συγκρότηση, σοβαρότητα.

15) Γνωρίζοντας την αστείρευτη φαντασία της Ελένας, δεν θα ρωτήσω αν ξεκινήσατε κάτι καινούργιο γι’ αυτό είμαι σίγουρη, αλλά με πόσες ιστορίες ασχολείστε αυτήν τη στιγμή !!!

Έμπνευση έχω, χρόνο δεν έχω. Αυτήν τη στιγμή έχω «ανοιχτές» τρεις ιστορίες και έχω άλλες τόσες στο κεφάλι μου.

16) Υπάρχουν στιγμές που στο μυαλό σας αναπολείτε τους παλιούς ήρωες των βιβλίων σας και αναρωτιέστε που βρίσκονται πως τα περνάνε; ή κάθε ιστορία που τελειώνει έχει κλείσει, έχει κάνει δηλαδή τον κύκλο της και οι ήρωες έχουν βρει την απόλυτη ευτυχία; Σκέφτεστε μ'άλλα λόγια να ταρακουνήσετε τα νερά σε κάποια από τα ζευγάρια σας που άφησαν εποχή ?

Όλα μου τα ζευγάρια τα σκέφτομαι και αυτά που έχετε εσείς διαβάσει κι αυτά που πρόκειται να διαβάσετε. Αλλά υπάρχει ένα ζευγάρι που με σημάδεψε όπως και τις αναγνώστριές μου, πιστεύω από τα μηνύματα που λαμβάνω. Νομίζω ότι δεν τα έχουμε πει όλα με αυτούς τους δύο ήρωες. Υπάρχει ένα κενό στο παρελθόν, ένας ανοιχτός λογαριασμός που πρέπει να κλείσει.

Κλείνοντας θέλω  να ευχηθώ να είναι  καλοτάξιδο το νέο σας βιβλίο !Απεριόριστη  Ευτυχία Αγάπη και Δημιουργικότητα στη ζωή σας !
Σας ευχαριστώ πολύ!
ΛΕΝΑ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ

Ευχαριστώ για όλα. Αντεύχομαι τα καλύτερα!



Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η εξέλιξη στην αισθηματική λογοτεχνία

Μία σκέψη έχει τρυπώσει στο μυαλό μου και δεν μπορεί να φύγει. Πριν από λίγες ημέρες διάβασα ένα Άρλεκιν από τη δεκαετία του '90 και θύμωσα. Θύμωσα τόσο πολύ! Με γέμισε τοξικότητα και θλίψη και μαζί και ανακούφιση που επιτέλους έχουμε τη δύναμη να αλλάξουμε... την ιστορία. Θυμήθηκα τον λόγο για τον οποίο θέλησα να γράψω ιστορίες αγάπης και τι δεν μου άρεσε σ' αυτές που διάβαζα στα εφηβικά μου χρόνια. Ποτέ δεν μου άρεσαν οι άντρες-κυρίαρχοι-αφέντες και οι γυναίκες-παρθένες (στη συμπεριφορά)- υποτακτικές.  Άντρες που επέβαλαν το εγώ τους, έδιναν εντολές, δεν δέχονταν αντιρρήσεις, έλεγχαν το άβουλο θηλυκό με γοητεία και σεξ και σε όλες τις σελίδες κυριαρχούσε αυτή η τοξική αρρενωπότητα. Άντρες που χτυπούσαν το χέρι στο τραπέζι και έλεγαν "σκάσε" και μπορεί να έριχναν και καμία ελαφριά γιατί "έτσι είναι οι άντρες" και οι γυναίκες το θεωρούσαν αρρενωπό και σέξι και ποθητό και επιθυμητό.  Γυναίκες που νόμιζαν ότι είχαν προσωπικότητα αλλά η μόνη έγνοια ήταν να μην

ΠΟΥ ΠΑΕΙ Ο ΕΡΩΤΑΣ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ;

Είναι ένα ερώτημα που το έχουμε κάνει όλοι. Ερωτευόμαστε σφόδρα έναν άνθρωπο κι ένα πρωί... το απόλυτο κενό... Προχωράμε στη ζωή μας σαν να μην υπήρξε ποτέ. Κι όμως αυτός ο άνθρωπος κάποτε σήμαινε τα πάντα για εμάς! Οπότε; Πού πάει τόσός έρωτας; Τόσα παράφορα συναισθήματα; Τόσα σ' αγαπώ για πάντα; Προσωπικά κατέληξα σε μία απάντηση. Απλώς πεθαίνει. Σβήνει και χάνεται. Εξατμίζεται. Ξεκινά με πάθος και φόρα για να καταλήξει ένα φάντασμα. Ο έρωτας, ναι πεθαίνει, αλλά αν πραγματικά αγαπάμε έναν άνθρωπο, ανεξαρτήτως της κατάληξης της σχέσης μας, απλώς συνεχίζουμε να αγαπάμε. Γιατί άλλωστε η αγάπη είναι ανιδιοτελής και μπορεί να υπάρξει σε πολλές μορφές. Αδερφική, πατρική, μητρική, φιλική, επαγγελματική... πόσες ακόμη μπορείτε να σκεφθείτε. Και φυσικά η αγάπη ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που κάποτε υπήρξαν τα πάντα ο ένας για τον άλλο. Όταν η σχέση τελειώνει, ο έρωτας έχει τελειώσει προ πολλού, καθώς ως μοφή δεν διαρκεί σε όλη τη διάρκεια της σχέσης ούτε σε όλη τη διάρκεια της ζωής τ

Η ΑΠΟΣΤΑΣΗ ΠΟΥ... ΠΟΝΑΕΙ!

Μάτια που δεν βλέπονται, γρήγορα λησμονιούνται λέει ο θυμόσοφος λαός μας. Από την άλλη, υπάρχει και το εκ διαμέτρου αντίθετο μότο "δεν θέλω να σε βλέπω συχνά, θέλω να μου λείπεις". Περί γούστου κολοκυθόπιτα. Προσωπικά δεν πιστεύω ότι η απόσταση ενδυναμώνει τον έρωτα ούτε ότι τον αποδυναμώνει. Όταν τρελαίνεσαι για έναν άνθρωπο θέλεις να τον βλέπεις συνέχεια, να τον ζεις, να τον αναπνέεις, να τον αγγίζεις, να είναι κάθε μέρα σαν την πρώτη φορά που τον είδες. Να έχεις ακόμη καρδιοχτύπι και αγωνία, λαχτάρα, πόθο, επιθυμία... Δεν είμαι από αυτές που θεωρούν ότι ο άλλος είναι δεδομένο όταν βλέπεστε συνέχεια, αλλά από εκείνες που ζουν τη στιγμή με τον αγαπημένο τους σαν να είναι η τελευταία. Σήμερα είστε μαζί, αύριο; Ανασφάλεια, θα μου πείτε. Μπορεί, τι να πω! Δεν έχω μάθει να βάζω ταμπέλες στο συναίσθημα ούτε ακολουθώ στρατηγική και σχέδιο... τυλίγματος. Αυτό που αισθάνομαι και σκέφτομαι το λέω, το ζω... το ζω μέχρι μέσα στην ψυχή μου, κάτω από το πετσί μου και δεν χορταίνω...