Μισώ την πανσέληνο... Μου θυμίζει το χαμόγελό σου

Μισώ την πανσέληνο. Έτσι απλά. Όχι "δεν μου αρέσει" ή "δεν με γοητεύει". Τη μισώ. Μια πέτρα ετερόφωτη που αντανακλά το φως στη γη και αποκαλύπτει τα πάντα. Νόμιμα και άνομα, φανερά κ ιαπόκρυφα. Κάτι βράδια με φεγγάρι αποκαλύπτονται οι μεγαλύτερες αλήθειες, τα βαθύτερα κρυμμένα μυστικά, τα μεγαλύτερα... άνανδρα ψέματα.  

Τη μισώ την πανσέληνο. Μου θυμίζει έναν χαμένο έρωτα, ένα άδοξο τέλος,  ένα λαβωμένο αντίο,  ένα πληγωμένο χαμόγελο.  Μου θυμίζει το δικό σου χαμόγελο που επιδεικτικά επαναλάμβανες ενώ είχες στρογγυλοκαθίσει στη δική της αγκαλιά και έμοιαζε σαν να ήσουν δικός της. Και τότε μου θύμισες ότι εμείς πια είμαστε δύο ξένοι.  Να πάρει,  ποτέ εμείς γίναμε δύο ξένοι; Πότε προδώσαμε το για πάντα και το εγώ ποτέ; Ποια στιγμή ήταν που εγώ είχα γείρει το βλέμμα κι εσύ άφησες την καρδιά σου να ξεπέσει;

Τη μισώ την πανσέληνο γιατί μου θυμίζει τους νόμους του σύμπαντος που εγώ παραβίασα κι έπρεπε να πληρώσω. Αλλά κάποια στιγμή δεν τελειώνει η ποινή όταν ερωτεύεται κάποιος ένα χαμόγελο και ζει κι αναπνέει γι’ αυτό; Πόσο βαριά πρέπει να τιμωρείται όταν κάποιος παραμένει πιστός να λατρεύει αυτό το χαμόγελο και ο άλλος κοιτάζει αυτήν τη φωτεινή πέτρα από άλλη πόλη και σε ξένη αγκαλιά στην οποία χαρίζει το χαμόγελό του που ανήκει ακόμη σ’ αυτόν, σ’ εμένα; Αυτός δεν πρέπει να τιμωρηθεί; Ο κλέφτης της ευτυχίας σου; Ο ληστής του παραδείσου σου; Ο ψεύτης του έρωτα; Ο υποκριτής συναισθημάτων; Ως πότε θα πληρώνει μόνο ένας; Και θα τα ανακαλεί σε κάθε καταραμένη πανσέληνο;