Στην αιωνιότητα...

Κάποια αντίο πονάνε περισσότερο. Κάποια αντίο φαντάζουν αδιανόητα. Καποια αντίο πιστεύεις ότι δεν θα τα ζήσεις ποτέ. Ποτέ μέχρι εκείνη τη στιγμή.

Πώς γράφεις το αντίο όταν δεν το έχεις συνειδητοποιήσει καν; Το χαράσσεις μέσα σου, το βροντοφωνάζει η ψυχή σου, το ανασαίνουν τα χείλη σου; Ίσα μόνο να το ακούσεις εσύ γιατί φοβάσαι ότι αν ακουστεί δυνατά θα γίνει πραγματικότητα... Κι όμως είναι πραγματικότητα.

Μια ήταν η αιτία διαφωνίας μας: Όταν φορούσα μαύρα, συνεχώς δηλαδή. Ένας άνθρωπος όλο φως και χαμόγελο, αγάπη και καλοσύνη. Και δεν άντεχε να βλεπει τα μαύρα. Ήταν το μισητό του χρώμα. Δεν είσαι εσύ σκοτεινός άνθρωπος, μου έλεγε, μην φοράς μαύρα, με ανατριχιάζει.

Το πένθος είναι χρώμα που κουβαλάς στην καρδιά, όχι στα ρούχα, έλεγα, αλλά σταμάτησα να φοράω μαύρα όσο καιρό εκείνος ήθελε να βλέπει την αντανάκλαση του φωτός του, της ύπαρξής του, της ψυχής του. Μόνο χρώμα...

Διάλεξε μία σημαδιακή ημέρα για να φύγει. Αφού έζησε όλη την αιωνιότητά του σ' αυτήν τη ζωή, επέλεξε να αφήσει τη μισή του αιωνιότητα πίσω και να μας αφήσει στα μισά του χρόνου...

Αυτός θα καταλάβαινε τι εννοώ, αυτός ήταν ολόκληρος η ίδια η αιωνιότητα, αυτός τη γέννησε.

Στην αιωνιότητα, λοιπόν, μπαμπά μου...

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Χαμένη στα σκοτάδια του κόσμου μου

Κάτι έχουν οι πανσέληνοι ή έστω η παραμονή αυτών. Κάθε φορά επηρεάζομαι τόσο έντονα. Βυθίζομαι σε ένα σκοτάδι που δεν ήξερα καν ότι κρύβω μέσα μου. Περιδινίζομαι σ' ένα χάος που εγώ έχω δημιουργήσει. Συμβαίνουν τόσο πολλά... τόσο αντιφατικά... τόσο ακραία... Καταστάσεις, συναισθήματα, γεγονότα. Σαν χάδια ή σαν χαστούκια. Τόσες σκέψεις συσσωρεύονται μέσα μου και ξεσπούν κάθε παραμονή πανσελήνου... Είχα πολλές συζητήσεις με πολλούς φίλους αυτές τις ημέρες και απόψε ενώνω όλες τις σκέψεις κι όλες τις λέξεις... Ξέρετε, για εμένα προσωπικά, ως συγγραφέα αισθηματικής λογοτεχνίας είναι αναγκαίο να εκφράσω όλο το συναίσθημα και τον ρομαντισμό μου στα βιβλία μου... Κοιτάζω πίσω, σε όλα τα μαθήματα ζωής. Όλα αυτά που με διαμόρφωσαν, με έχτισαν και με οδήγησαν να γράφω αυτές τις ιστορίες αγάπης. Μετανιώνω για σημεία αλλά όχι για το σύνολο, γιατί δεν θα ήμουν αυτή που είμαι σήμερα, δεν θα έγραφα όπως γράφω, ή όχι αυτά που γράφω. Όμως, η ζωή είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Υπάρχει γενναιότητα σ...

Διαβάστε περισσότερα

Κόκκινο σαν το πιο φλογερό όνειρο και σαν τον αιώνιο έρωτα

Ποτέ δεν μου άρεσαν τα λουλούδια, όχι με τον κλασικό τρόπο που όλοι θεωρούν ότι αρέσουν τα λουλούδια στις γυναίκες. Άλλωστε, δεν είμαι από εκείνες που θα επιθυμήσουν ή θα ενθουσιαστούν όταν τους προσφέρουν μια ανθοδέσμη, στερεοτυπική, επιτηδευμένη. Ίσως γι' αυτό συγκινούμαι τόσο με τα αγριολούλουδα, τις ανεμώνες, τις παπαρούνες. Παπαρούνες... Το κορυφαίο μου, τελικά. Κάπου διάβασα πως η παπαρούνα είναι άρρηκτα συνυφασμένη με τα όνειρα, καθώς θεωρείται σύμβολο του Μορφέα, του θεού των ονείρων. Ο Μορφέας ζούσε στον δικό του κόσμο. Γεννήθηκε από τη "νύχτα", αφού μητέρα του είναι η Νυξ, η θεά της νύχτας και των σκοτεινών δημιουργιών, ενώ ο πατέρας του είναι ο Ύπνος. Ο Μορφέας είχε την "αποστολή" να παίρνει ανθρώπινες μορφές με τις οποίες εμφανιζόταν στα όνειρα των ανθρώπων. Στην Κίνα, η παπαρούνα έχει μια ρομαντική έννοια για τους λάτρεις της. Σημαίνει την πραγματική αφοσίωση και την πίστη μεταξύ των εραστών. Αυτή η έννοια ξεπήδησε από ένα κινεζικό μύθο όπου λέγεται...

Διαβάστε περισσότερα

Ηχηρά... απών

Η πρώτη Γιορτή του Πατέρα χωρίς εκείνον... Ποτέ δεν το είχα σκεφτεί. Ποτέ δεν το είχα υπολογίσει... Κι όμως, φέτος είναι η πρώτη γιορτή του Πατέρα χωρίς εκείνον και πρέπει να συμβιβαστώ μ' ένα φιλί στον ουρανό... Έφυγε πριν από έναν χρόνο περίπου και κάθε μέρα είναι μια νέα πρόκληση. Δεν γονάτισα, δεν λύγισα, δεν διαλύθηκα. Εκείνος έτσι ήθελε, έτσι με έμαθε, έτσι μου δίδαξε. Ο πατέρας μου ήταν ένας άνθρωπος του κόσμου, με ισχυρή θέληση και ευρεία αντίληψη. Κυρίως με φιλοσοφημένο τρόπο ζωής. Σημάδεψε τη φιλοσοφία μου και τη ζωή μου. Έκανα χρόνια να τον γνωρίσω, να τον μάθω. Στα κρισιμότερα χρόνια της ζωής μου δεν ήταν κοντά μου. Ταξίδευε για να προσφέρει στην οικογένειά του μια καλύτερη ποιότητα ζωής. Τον στερηθήκαμε... Αλλά δεν είχε σημασία η ποσότητα του χρόνου, αλλά η ποιότητα, όσο περάσαμε κοντά του. Δεν μιλούσε πολύ. Αλλά όταν έλεγε κάτι, ήταν τόσο εύστοχο, τόσο βαθιά σωστό και τόσο φιλοσοφημένο που κλόνιζε τις πεποιθήσεις και τα πιστεύω σου. Ήμουν έφηβη και αντιδραστική...

Διαβάστε περισσότερα

ΕΛΕΝΑ ΑΝΤΩΝΙΟΥ

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου