"Ναι" στο συναίσθημα

Είχα μια συζήτηση πριν από λίγες ημέρες για τις σχέσεις στην Ελλάδα του σήμερα και δεν μπορώ να σας πω, πόση απογοήτευση ένιωσα. Μου ήρθαν στο μυαλό στιγμές από το πρόσφατο ταξίδι μου στη Μαδρίτη. Παντού, στα μπαρ, στα καφέ, στον δρόμο, στα εστιατόρια, στα μουσεία, στα πάρκα, ζευγάρια όλων των ηλικιών, ετερόφυλα, ομοφυλόφιλα, πιασμένα χέρι χέρι, χαμόγελα συνωμοτικά, ματιές φωτεινές, φλογερά χάδια, τρυφερά αγγίγματα, παθιασμένα φιλιά, πηγαίο γέλιο. Και μόνο ένα ζευγάρι συνάντησα που μάλωνε στο κέντρο της πόλης και ήταν Έλληνες...

Πότε γίναμε τόσο ανέραστοι; Τόσο τοξικοί; Τόσο συμβιβασμένοι; Πότε ξεχάσαμε να νιώθουμε, να αγαπάμε, να αφηνόμαστε; Να χανόμαστε στο συναίσθημα, να ξεπερνάμε τα όρια, να ξεχνάμε το εγώ... να... να... να... Γιατί; Γιατί πάψαμε να είμαστε πηγή έμπνευσης; Και γίναμε παράδειγμα προς αποφυγή; Και δεν μιλάω για κάποια φωτεινά παραδείγματα, αλλά για την πλειονότητα. Γιατί μισούμε τις σχέσεις; Γιατί αποφεύγουμε το συναίσθημα...

Κι εγώ παραμένω μια ανώριμη ονειροπόλα, αιώνια έφηβη, φανατική των ιστοριών αιώνιου έρωτα, που απαντώ πως ίσως τελικά φοβόμαστε να ζήσουμε τον παράδεισο. Γιατί όταν τον χάσουμε, θα είναι αφόρητη η κόλαση επί γης... Αλλά δεν είναι καλύτερα να το ζήσεις παρά να μην το νιώσεις ποτέ;

Πολλές απορίες για Παρασκευή βράδυ θα μου πείτε... Ναι, πράγματι, συνεχίστε ελεύθερα με αυτό που κάνετε...

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Χαμένη στα σκοτάδια του κόσμου μου

Κάτι έχουν οι πανσέληνοι ή έστω η παραμονή αυτών. Κάθε φορά επηρεάζομαι τόσο έντονα. Βυθίζομαι σε ένα σκοτάδι που δεν ήξερα καν ότι κρύβω μέσα μου. Περιδινίζομαι σ' ένα χάος που εγώ έχω δημιουργήσει. Συμβαίνουν τόσο πολλά... τόσο αντιφατικά... τόσο ακραία... Καταστάσεις, συναισθήματα, γεγονότα. Σαν χάδια ή σαν χαστούκια. Τόσες σκέψεις συσσωρεύονται μέσα μου και ξεσπούν κάθε παραμονή πανσελήνου... Είχα πολλές συζητήσεις με πολλούς φίλους αυτές τις ημέρες και απόψε ενώνω όλες τις σκέψεις κι όλες τις λέξεις... Ξέρετε, για εμένα προσωπικά, ως συγγραφέα αισθηματικής λογοτεχνίας είναι αναγκαίο να εκφράσω όλο το συναίσθημα και τον ρομαντισμό μου στα βιβλία μου... Κοιτάζω πίσω, σε όλα τα μαθήματα ζωής. Όλα αυτά που με διαμόρφωσαν, με έχτισαν και με οδήγησαν να γράφω αυτές τις ιστορίες αγάπης. Μετανιώνω για σημεία αλλά όχι για το σύνολο, γιατί δεν θα ήμουν αυτή που είμαι σήμερα, δεν θα έγραφα όπως γράφω, ή όχι αυτά που γράφω. Όμως, η ζωή είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Υπάρχει γενναιότητα σ...

Διαβάστε περισσότερα

Κόκκινο σαν το πιο φλογερό όνειρο και σαν τον αιώνιο έρωτα

Ποτέ δεν μου άρεσαν τα λουλούδια, όχι με τον κλασικό τρόπο που όλοι θεωρούν ότι αρέσουν τα λουλούδια στις γυναίκες. Άλλωστε, δεν είμαι από εκείνες που θα επιθυμήσουν ή θα ενθουσιαστούν όταν τους προσφέρουν μια ανθοδέσμη, στερεοτυπική, επιτηδευμένη. Ίσως γι' αυτό συγκινούμαι τόσο με τα αγριολούλουδα, τις ανεμώνες, τις παπαρούνες. Παπαρούνες... Το κορυφαίο μου, τελικά. Κάπου διάβασα πως η παπαρούνα είναι άρρηκτα συνυφασμένη με τα όνειρα, καθώς θεωρείται σύμβολο του Μορφέα, του θεού των ονείρων. Ο Μορφέας ζούσε στον δικό του κόσμο. Γεννήθηκε από τη "νύχτα", αφού μητέρα του είναι η Νυξ, η θεά της νύχτας και των σκοτεινών δημιουργιών, ενώ ο πατέρας του είναι ο Ύπνος. Ο Μορφέας είχε την "αποστολή" να παίρνει ανθρώπινες μορφές με τις οποίες εμφανιζόταν στα όνειρα των ανθρώπων. Στην Κίνα, η παπαρούνα έχει μια ρομαντική έννοια για τους λάτρεις της. Σημαίνει την πραγματική αφοσίωση και την πίστη μεταξύ των εραστών. Αυτή η έννοια ξεπήδησε από ένα κινεζικό μύθο όπου λέγεται...

Διαβάστε περισσότερα

Ηχηρά... απών

Η πρώτη Γιορτή του Πατέρα χωρίς εκείνον... Ποτέ δεν το είχα σκεφτεί. Ποτέ δεν το είχα υπολογίσει... Κι όμως, φέτος είναι η πρώτη γιορτή του Πατέρα χωρίς εκείνον και πρέπει να συμβιβαστώ μ' ένα φιλί στον ουρανό... Έφυγε πριν από έναν χρόνο περίπου και κάθε μέρα είναι μια νέα πρόκληση. Δεν γονάτισα, δεν λύγισα, δεν διαλύθηκα. Εκείνος έτσι ήθελε, έτσι με έμαθε, έτσι μου δίδαξε. Ο πατέρας μου ήταν ένας άνθρωπος του κόσμου, με ισχυρή θέληση και ευρεία αντίληψη. Κυρίως με φιλοσοφημένο τρόπο ζωής. Σημάδεψε τη φιλοσοφία μου και τη ζωή μου. Έκανα χρόνια να τον γνωρίσω, να τον μάθω. Στα κρισιμότερα χρόνια της ζωής μου δεν ήταν κοντά μου. Ταξίδευε για να προσφέρει στην οικογένειά του μια καλύτερη ποιότητα ζωής. Τον στερηθήκαμε... Αλλά δεν είχε σημασία η ποσότητα του χρόνου, αλλά η ποιότητα, όσο περάσαμε κοντά του. Δεν μιλούσε πολύ. Αλλά όταν έλεγε κάτι, ήταν τόσο εύστοχο, τόσο βαθιά σωστό και τόσο φιλοσοφημένο που κλόνιζε τις πεποιθήσεις και τα πιστεύω σου. Ήμουν έφηβη και αντιδραστική...

Διαβάστε περισσότερα

ΕΛΕΝΑ ΑΝΤΩΝΙΟΥ

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου