Μία από αυτές τις μέρες

Δεν είναι όλες οι μέρες ίδιες, εντάξει, όλοι το λέμε. Αλλά όταν είναι μία από ΑΥΤΕΣ τις μέρες απλώς αφήνεσαι. Οδηγούσα μιάμιση ώρα, άκουγα Πλούταρχο -ναι καλά διαβάζετε - Πλούταρχο, Δωσ' μου πίσω την καρδιά μου και έκλαιγα, έκλαιγα, έκλαιγα. Γιατί; Όλα δεν είναι θεωρητικά καλά; Αυτό το θεωρητικά με ενοχλεί...

Η δουλειά μου είναι στον αέρα, τα οικονομκά μου... ευτυχώς δεν με έχουν συλλάβει ακόμη για χρέη, τα συναισθηματκά μου... Εκεί που λυγίζω, εκεί που βυθίζομαι στη μοναξιά και την απόγνωση, εκεί μία αγκαλιά με γεμίζει συναισθήματα, με γεμίζει λαχτάρα και λατρεία, ένα φιλί με πλημυρίζει ευτυχία κι ένα βλέμμα με κάνει να αισθάνομαι ολοκληρωμένη... Αλλά είναι αρκετό... Ο άνθρωπος όσο κι αν έχει πάντα ζητάει περισσότερα.

Ξέρω τι φταίει... Η έλλειψη πίστης... Η υπομονή. Είναι λέξη κλειδί, αλλά δεν την έχω μάθει, αλλά η έλλειψη πίστης πραγματικά με σκοτώνει. Πώς μπορώ να μην πιστεύω; Πώς μπορώ να χάνω την πίστη μου; Είμαι τόσο αδύναμη;

Όχι, δεν είμαι. Είναι απλώς μία από αυτές τις ημέρες. Μπορεί όλα να φαίνονται γκρίζα ή και μαύρα ακόμη, αλλά απλώς ξεχνάω να κοιτάξω ψηλά και να δω το ουράνιο τόξο... ακόμη και τα αστέρια, χιλιάδες, εκατομμύρια να λάμπουν στον ουρανό... Κάθε ένα από αυτά κρατά πολλές ευχές και ακόμη περισσότερες ελπίδες!

Καλό βράδυ

Έλενα Αντωνίου