Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

«Η Elizabeth Taylor μου έκλεψε τον γιο»

H μητέρα του Michael Jackson, Katherine δεν άντεχε με τίποτα ούτε το άκουσμα του ονόματος της Elizabeth Taylor, την οποία κατηγορούσε διαρκώς ότι της έκλεψε τον γιο. Είναι γνωστή η παθολογική αδυναμία του βασιλιά της pop για την Taylor, την οποία αποκαλούσε "παρένθετη μητέρα" του. Αυτά αποκαλύπτει η Stacey Brown, φίλη του Jackson, η οποία επίσης εξομολογείται ότι όταν η Katherine Jackson επισκεπτόταν τη Neverland του γιου της αρνιόταν ακόμη και να καθίσει σε καρέκλα που είχε χρησιμοποιήσει νωρίτερα η Taylor!




Όταν γεννήθηκαν τα δύο μεγαλύτερα παιδιά του ο Prince Michael και η Paris, ο Jackson έκανε τη σταρ νονά τους αντί για τη μητέρα του, κάτι που τη λύπησε και την εξαγρίωσε σύμφωνα με τις φήμες. Όταν εκείνος πέθανε η Elizabeth Taylor συνετρίβη από τη θλίψη. Όπως έγραψε η ίδια "Η καρδιά μου... το μυαλό μου... έχουν ραγίσει. Αγαπούσα τον Michael με όλη μυο την ψυχή και δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή χωρίς αυτόν. Δεν νομίζω κανείς να καταλαβαίνει πόσο αγαπιόμασταν. Η πιο αγνή αγάπη που ένιωσα ποτέ. Θεέ Μου! Θα μου λείψει!".

Παρά τη θρυλική αγάπη τους, ωστόσο, η Taylor δεν παρέστη στην κηδεία με τη δικαιολογία ότι ο Michael δεν θα ήθελε ο κόσμος να δει τη θλίψη της για τον χαμό του, ενώ σύμφωνα με το κουτσομπιολιό η οικογένεια Jackson δεν την κάλεσε ποτέ στην τελετή, κορυφώνοντας την κόντρα της μητέρας τους με τη σταρ.

ΠΗΓΗ: DAILY MAIL

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Χαμένη στα σκοτάδια του κόσμου μου

Κάτι έχουν οι πανσέληνοι ή έστω η παραμονή αυτών. Κάθε φορά επηρεάζομαι τόσο έντονα. Βυθίζομαι σε ένα σκοτάδι που δεν ήξερα καν ότι κρύβω μέσα μου. Περιδινίζομαι σ' ένα χάος που εγώ έχω δημιουργήσει. Συμβαίνουν τόσο πολλά... τόσο αντιφατικά... τόσο ακραία... Καταστάσεις, συναισθήματα, γεγονότα. Σαν χάδια ή σαν χαστούκια. Τόσες σκέψεις συσσωρεύονται μέσα μου και ξεσπούν κάθε παραμονή πανσελήνου... Είχα πολλές συζητήσεις με πολλούς φίλους αυτές τις ημέρες και απόψε ενώνω όλες τις σκέψεις κι όλες τις λέξεις... Ξέρετε, για εμένα προσωπικά, ως συγγραφέα αισθηματικής λογοτεχνίας είναι αναγκαίο να εκφράσω όλο το συναίσθημα και τον ρομαντισμό μου στα βιβλία μου... Κοιτάζω πίσω, σε όλα τα μαθήματα ζωής. Όλα αυτά που με διαμόρφωσαν, με έχτισαν και με οδήγησαν να γράφω αυτές τις ιστορίες αγάπης. Μετανιώνω για σημεία αλλά όχι για το σύνολο, γιατί δεν θα ήμουν αυτή που είμαι σήμερα, δεν θα έγραφα όπως γράφω, ή όχι αυτά που γράφω. Όμως, η ζωή είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Υπάρχει γενναιότητα σ...

Κόκκινο σαν το πιο φλογερό όνειρο και σαν τον αιώνιο έρωτα

Ποτέ δεν μου άρεσαν τα λουλούδια, όχι με τον κλασικό τρόπο που όλοι θεωρούν ότι αρέσουν τα λουλούδια στις γυναίκες. Άλλωστε, δεν είμαι από εκείνες που θα επιθυμήσουν ή θα ενθουσιαστούν όταν τους προσφέρουν μια ανθοδέσμη, στερεοτυπική, επιτηδευμένη. Ίσως γι' αυτό συγκινούμαι τόσο με τα αγριολούλουδα, τις ανεμώνες, τις παπαρούνες. Παπαρούνες... Το κορυφαίο μου, τελικά. Κάπου διάβασα πως η παπαρούνα είναι άρρηκτα συνυφασμένη με τα όνειρα, καθώς θεωρείται σύμβολο του Μορφέα, του θεού των ονείρων. Ο Μορφέας ζούσε στον δικό του κόσμο. Γεννήθηκε από τη "νύχτα", αφού μητέρα του είναι η Νυξ, η θεά της νύχτας και των σκοτεινών δημιουργιών, ενώ ο πατέρας του είναι ο Ύπνος. Ο Μορφέας είχε την "αποστολή" να παίρνει ανθρώπινες μορφές με τις οποίες εμφανιζόταν στα όνειρα των ανθρώπων. Στην Κίνα, η παπαρούνα έχει μια ρομαντική έννοια για τους λάτρεις της. Σημαίνει την πραγματική αφοσίωση και την πίστη μεταξύ των εραστών. Αυτή η έννοια ξεπήδησε από ένα κινεζικό μύθο όπου λέγεται...

Ηχηρά... απών

Η πρώτη Γιορτή του Πατέρα χωρίς εκείνον... Ποτέ δεν το είχα σκεφτεί. Ποτέ δεν το είχα υπολογίσει... Κι όμως, φέτος είναι η πρώτη γιορτή του Πατέρα χωρίς εκείνον και πρέπει να συμβιβαστώ μ' ένα φιλί στον ουρανό...  Έφυγε πριν από έναν χρόνο περίπου και κάθε μέρα είναι μια νέα πρόκληση. Δεν γονάτισα, δεν λύγισα, δεν διαλύθηκα. Εκείνος έτσι ήθελε, έτσι με έμαθε, έτσι μου δίδαξε. Ο πατέρας μου ήταν ένας άνθρωπος του κόσμου, με ισχυρή θέληση και ευρεία αντίληψη. Κυρίως με φιλοσοφημένο τρόπο ζωής. Σημάδεψε τη φιλοσοφία μου και τη ζωή μου. Έκανα χρόνια να τον γνωρίσω, να τον μάθω. Στα κρισιμότερα χρόνια της ζωής μου δεν ήταν κοντά μου. Ταξίδευε για να προσφέρει στην οικογένειά του μια καλύτερη ποιότητα ζωής. Τον στερηθήκαμε... Αλλά δεν είχε σημασία η ποσότητα του χρόνου, αλλά η ποιότητα, όσο περάσαμε κοντά του. Δεν μιλούσε πολύ. Αλλά όταν έλεγε κάτι, ήταν τόσο εύστοχο, τόσο βαθιά σωστό και τόσο φιλοσοφημένο που κλόνιζε τις πεποιθήσεις και τα πιστεύω σου.  Ήμουν έφηβη και αντιδραστική...