ΕΛΕΝΑ ΑΝΤΩΝΙΟΥ

Τη στιγμή που έγραφα αυτές τις λέξεις, μου ήρθε ένα μήνυμα. Μια φίλη με επαινούσε που στέλνω μήνυμα πρόληψης. Σκέφτομαι για μια στιγμή τα λόγια της. Πριν από τρεις εβδομάδες έφυγε από τη ζωή παιδική μου φίλη, από τον ίδιο καρκίνο που εγώ πρόλαβα. Εκείνη όχι! Εμένα η περιπέτειά μου έχει ημερομηνία λήξης. Για άλλους δεν ισχύει αυτό. Δεν είναι ότι δεν πέρασα τις δύσκολες, σκοτεινές στιγμές μου. Δεν σημαίνει ότι δεν φοβήθηκα. Δεν σημαίνει ότι δεν συνετρίβην. Οι δύο μήνες που προηγήθηκαν της διάγνωσης, οι μήνες γεμάτοι αβεβαιότητα, ζοφερές σκέψεις, ΑΝ… αυτά τα αν. Πάντα φοβόμουν ότι δεν θα προλάβω να ζήσω όσα ονειρευόμουν, να ταξιδέψω στους προορισμούς που λαχταρούσα, να γράψω τις ιστορίες που χρόνια έχω στο μυαλό μου… Και όταν ήρθε η διάγνωση… Δύο χρόνια πριν είχα χάσει τον πατέρα μου. Και στα δύο αυτά χρόνια είχαν φύγει τέσσερις αγαπημένοι μου άνθρωποι μετά τη γενναία τους μάχη. Εκεί θωρακίστηκα με δύναμη και είπα «δεν είναι ακόμη ώρα»… Δεν ξέρουμε πότε είναι η ώρα μας, σίγουρα ναι....

Bell Blog: Φιόρι στη στάχτη: Ο έρωτας ανθίζει μέσα στο πάθος ... :   Η Έλενα Αντωνίου , η πιο αγαπημένη και πολυδιαβασμένη συγγραφέας αισθηματικής λογοτεχνίας στην Ελλάδα, επιστρέφει με το δέκατο έκτο μυθιστ...

Κάτι έχουν οι πανσέληνοι ή έστω η παραμονή αυτών. Κάθε φορά επηρεάζομαι τόσο έντονα. Βυθίζομαι σε ένα σκοτάδι που δεν ήξερα καν ότι κρύβω μέσα μου. Περιδινίζομαι σ' ένα χάος που εγώ έχω δημιουργήσει. Συμβαίνουν τόσο πολλά... τόσο αντιφατικά... τόσο ακραία... Καταστάσεις, συναισθήματα, γεγονότα. Σαν χάδια ή σαν χαστούκια. Τόσες σκέψεις συσσωρεύονται μέσα μου και ξεσπούν κάθε παραμονή πανσελήνου... Είχα πολλές συζητήσεις με πολλούς φίλους αυτές τις ημέρες και απόψε ενώνω όλες τις σκέψεις κι όλες τις λέξεις... Ξέρετε, για εμένα προσωπικά, ως συγγραφέα αισθηματικής λογοτεχνίας είναι αναγκαίο να εκφράσω όλο το συναίσθημα και τον ρομαντισμό μου στα βιβλία μου... Κοιτάζω πίσω, σε όλα τα μαθήματα ζωής. Όλα αυτά που με διαμόρφωσαν, με έχτισαν και με οδήγησαν να γράφω αυτές τις ιστορίες αγάπης. Μετανιώνω για σημεία αλλά όχι για το σύνολο, γιατί δεν θα ήμουν αυτή που είμαι σήμερα, δεν θα έγραφα όπως γράφω, ή όχι αυτά που γράφω. Όμως, η ζωή είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Υπάρχει γενναιότητα σ...

Υπάρχουν γυναίκες που επιλέγουν να προχωρούν μόνες. Γυναίκες που δεν περιμένουν από κανέναν να αποφασίσει για τη ζωή τους. Ανοίγουν μόνες τους τον δρόμο τους και τον βαδίζουν με όλες τις λάθος επιλογές και τα σφάλματά τους. Υπάρχουν γυναίκες που επιλέγουν τη μοναξιά, αυτές που δεν θα τους κρατήσει ποτέ κανείς το χέρι στη διαδρομή, που κανείς δεν θα σταθεί στο πλάι τους.  Προσπάθησαν να μπουν μπροστά τους και έκοψαν τη φόρα τους, δεν θέλησαν να καθίσουν πίσω τους γιατί φοβήθηκαν ότι η λάμψη τους θα τους καλύψει, προσπάθησαν να πατήσουν πάνω τους για να μην τις αφήσουν να αναπνεύσουν.  Αλλά εκείνες αγωνίστηκαν για τη θέση τους στην επιφάνεια, δεν φοβήθηκαν, λύγισαν κάποιες στιγμές, αλλά δεν σταμάτησαν... Είναι ελεύθερες, είναι αδύναμες αλλά και σκληρές, είναι ρεαλίστριες αλλά και συναισθηματικές, όπως είναι όλοι οι άνθρωποι, είναι απλώς ανθρώπινες, τέλειες όπως είναι, τέλειες όπως αισθάνονται. Δεν ζητούν από κανέναν να τις καταλάβει. Κυρίως όχι να τις σώσει. Έχουν σώσει από καιρ...

Τελευταία σκέφτομαι τη λέξη "συναίσθημα" και προσπαθώ να καταλάβω γιατί οι άνθρωποι τη φοβούνται τόσο. Σ' αυτό που καταλήγω είναι ότι τη φοβούνται ως λέξη γιατί είναι παρεξηγημένη και περικλείει όλες τις έννοιες -και καταστάσεις- που συνοδεύουν το συναίσθημα και τους τρομοκρατούν: έρωτας, δέσμευση, σχέση, αγάπη, υποχρεώσεις, απαιτήσεις, υποχωρήσεις. Για εμένα, ως καθαρά συναισθηματικό άτομο, η λέξη περικλείει τις πιο όμορφες έννοιες: πάθος, πόθος, επιθυμία, ένταση, ελευθερία, έμπνευση. Στην ηλικία που έχω φθάσει και με όσα έχω ζήσει, προτιμώ να είμαι... εμπνευσμένη παρά ερωτευμένη. Το ένα μου δίνει φτερά σε φαντασία και ύπαρξη και το άλλο με προσγειώνει -ενίοτε και απότομα, με συνθλίβει. Κι αυτό που δεν έχουμε καταλάβει ακόμη είναι ότι στην εποχή της ταχύτητας, όταν όλα μπορεί να τελειώσουν σύντομα και αιφνιδίως, καλύτερα θα είναι αυτό που θα έχει μείνει να είναι η ανάμνηση της έντασης με την οποία πόθησες κάποιον παρά ο πόνος του έρωτα μετά τον χωρισμό. Να θυμόμαστε ότι ...

Τελευταία σκέφτομαι πολύ συχνά ότι το τραύμα του παρελθόντος μπορεί να καταστρέψει την ευτυχία του σήμερα. Ιδίως σε μια στιγμή ευαλωτότητας που θα επανέλθει στο προσκήνιο και θα σου προκαλέσει εκ νέου πόνο  διαλύοντας όσα μέχρι σήμερα έχτισες με κόπο: την καρδιά σου. Πρέπει να έχεις σταθερές και δύναμη να επιλέξεις: το σήμερα ή αν θα μείνεις κολλημένη σ' ένα άγονο και θλιβερό παρελθόν. Κι, όμως, έρχεται η στιγμή που αφηνεις πίσω το παρελθόν. Η στιγμή που νικάς οριστικά σκιές και σημάδια. Όχι γιατί ένας άλλος άνθρωπος μπαίνει στη ζωή σου. Αλλά γιατί όλες οι συγκυρίες σου δείχνουν ότι το δράμα τελείωσε, ότι αρκετά κράτησε η περίοδος πένθους και αναμονής, ότι η εσωτερική σου δύναμη για την επιβίωση είναι πιο έντονη από όσα σε κρατούν πίσω. Έρχεται η στιγμή που ξεπερνάς τις ενοχές. Ξεχνάς... Όχι τον έρωτα που βίωσες, αλλά όσα σε πλήγωσαν και σε κράτησαν πίσω. Ξεπερνάς το τραύμα. Όχι γιατί ερωτεύτηκες, αλλά γιατί μαθαίνεις σε όλη την πορεία ποια είσαι και τι αξίζεις. Λένε ότι πρέπει να ...

Η πρώτη Γιορτή του Πατέρα χωρίς εκείνον... Ποτέ δεν το είχα σκεφτεί. Ποτέ δεν το είχα υπολογίσει... Κι όμως, φέτος είναι η πρώτη γιορτή του Πατέρα χωρίς εκείνον και πρέπει να συμβιβαστώ μ' ένα φιλί στον ουρανό...  Έφυγε πριν από έναν χρόνο περίπου και κάθε μέρα είναι μια νέα πρόκληση. Δεν γονάτισα, δεν λύγισα, δεν διαλύθηκα. Εκείνος έτσι ήθελε, έτσι με έμαθε, έτσι μου δίδαξε. Ο πατέρας μου ήταν ένας άνθρωπος του κόσμου, με ισχυρή θέληση και ευρεία αντίληψη. Κυρίως με φιλοσοφημένο τρόπο ζωής. Σημάδεψε τη φιλοσοφία μου και τη ζωή μου. Έκανα χρόνια να τον γνωρίσω, να τον μάθω. Στα κρισιμότερα χρόνια της ζωής μου δεν ήταν κοντά μου. Ταξίδευε για να προσφέρει στην οικογένειά του μια καλύτερη ποιότητα ζωής. Τον στερηθήκαμε... Αλλά δεν είχε σημασία η ποσότητα του χρόνου, αλλά η ποιότητα, όσο περάσαμε κοντά του. Δεν μιλούσε πολύ. Αλλά όταν έλεγε κάτι, ήταν τόσο εύστοχο, τόσο βαθιά σωστό και τόσο φιλοσοφημένο που κλόνιζε τις πεποιθήσεις και τα πιστεύω σου.  Ήμουν έφηβη και αντιδραστική...

 Όταν ήμουν παιδί είχα ένα πλατύ χαμόγελο, έτσι νόμιζα ότι φανέρωνα την αθωότητα και την αισιοδοξία μου. Όταν ήμουν παιδί είχα τα πιο μεγάλα όνειρα, όνειρα που έδιναν πνοή στην πορεία μου. Όταν ήμουν παιδί είχα καρδιά, μια μεγάλη καρδιά που χωρούσε όλο τον κόσμο. Και μετά μεγάλωσα και κατάλαβα ότι ο κόσμος των μεγάλων είναι μόνο πλατιά, ψεύτικα χαμόγελα, μόνο για να κρύβω σκιές, συναισθήματα, και τραύματα. Να ζω σε έναν πλαστό κόσμο με ανθρώπους, που ξέχασαν να ζουν, να νιώθουν, να αγαπούν.  Με ανθρώπους που φοβούνται ακόμη και τη λέξη "συναίσθημα".  Κι όμως αυτή περικλείει όλα όσα μπορεί να νιώσει κάποιος...  Πάθος, πόθο, ελπίδα, αγάπη, έρωτα, πόνο... πόνο... πόνο... Κι όμως, έκρυψα τον πόνο και τον έκανα χαμόγελο. Και έκρυψα τις πληγές και τις ονόμασα μάθημα. Και σκούπισα τα δάκρυα και περίμενα τη βροχή. Και μάτωσα την καρδιά μου μέχρι να μην μείνει σταγόνα. Και τότε κατάλαβα ότι γεννήθηκα με ραγισμένη καρδιά.  Δέχθηκα τα χτυπήματα και δεν λύγισα. Πλημμύρισα δ...

Ποτέ δεν μου άρεσαν τα λουλούδια, όχι με τον κλασικό τρόπο που όλοι θεωρούν ότι αρέσουν τα λουλούδια στις γυναίκες. Άλλωστε, δεν είμαι από εκείνες που θα επιθυμήσουν ή θα ενθουσιαστούν όταν τους προσφέρουν μια ανθοδέσμη, στερεοτυπική, επιτηδευμένη. Ίσως γι' αυτό συγκινούμαι τόσο με τα αγριολούλουδα, τις ανεμώνες, τις παπαρούνες. Παπαρούνες... Το κορυφαίο μου, τελικά. Κάπου διάβασα πως η παπαρούνα είναι άρρηκτα συνυφασμένη με τα όνειρα, καθώς θεωρείται σύμβολο του Μορφέα, του θεού των ονείρων. Ο Μορφέας ζούσε στον δικό του κόσμο. Γεννήθηκε από τη "νύχτα", αφού μητέρα του είναι η Νυξ, η θεά της νύχτας και των σκοτεινών δημιουργιών, ενώ ο πατέρας του είναι ο Ύπνος. Ο Μορφέας είχε την "αποστολή" να παίρνει ανθρώπινες μορφές με τις οποίες εμφανιζόταν στα όνειρα των ανθρώπων. Στην Κίνα, η παπαρούνα έχει μια ρομαντική έννοια για τους λάτρεις της. Σημαίνει την πραγματική αφοσίωση και την πίστη μεταξύ των εραστών. Αυτή η έννοια ξεπήδησε από ένα κινεζικό μύθο όπου λέγεται...

Σε μια σπάνια εξομολόγησή μου είχα τολμήσει να πω ότι η δική μου ιστορία αγάπης, αυτή που εγώ έζησα και τη μετέφερα στο χαρτί, η πιο κοντά στην καρδιά μου και τη ζωή μου ήταν το Πέρα από τις Σκιές. Ήταν μία από τις πιο αληθινές ιστορίες μου (*κάπου εδώ να σας αποκαλύψω ότι η άλλη πολύ... κοντινή σ' εμένα είναι το Τίμημα της Εκδίκησης) καθώς πολλά από τα στοιχεία της, τα πρόσωπα οι καταστάσεις, κοινωνικό πλαίσιο, τοποθεσίες, είναι πραγματικές. Φυσικά η περιγραφή και η πλοκή είναι σε μυθιστορηματικό πλαίσιο και η ιστορία ολοκληρώνεται με ευτυχές τέλος. Με ξέρετε τόσα χρόνια, το λέω διαρκώς: στη ζωή δεν υπάρχει ευτυχές τέλος οπότε στα βιβλία μας αξίζει. Αυτό το... ευτυχές τέλος, όμως, είναι ένα θέμα που με απασχολεί ιδιαίτερα. Τι σημαίνει ευτυχές τέλος για εσάς; Για την καθεμία από εσάς; Για τον καθένα; Εγώ προσωπικά δεν πιστεύω στο ευτυχές τέλος, αλλά πιστεύω στην ευτυχή πορεία. Το τέλος είναι πάντα ευτυχές γιατί είναι επιλογή σου. Για να τελειώσει μια ιστορία αγάπης σημαίνει ότι μέχ...

 Ας παίξουμε ένα παιχνίδι. Εγώ θα σου λέω ψέματα και εσύ θα απαντάς με αλήθειες... Αλλά τι είναι ψέμα και ποια είναι η αλήθεια; Ο καθένας έχει τη δική του εκδοχή. Είναι η δική του αλήθεια που για τον άλλον μπορεί -θεωρητικά- να είναι ψέμα. Υπάρχει η αλήθεια, η μισή αλήθεια και το ψέμα. Το ψέμα που πληγώνει και το ψέμα που λες για να αποφύγεις να πληγώσεις. Όταν όμως μισείς το ψέμα, πρέπει να σκεφτείς ένα πράγμα. Μισείς το ψέμα που σου λένε ή αυτό που είσαι έτοιμος να πεις στον εαυτό σου; Σ' αυτήν τη διάκριση επικεντρώνεται η σκέψη μου. Λέω ότι μισώ τα ψέματα. Επιλέγω τη μισή αλήθεια για να μην πληγώσω τους άλλους, αλλά δεν διστάζω να γεμίσω τον εαυτό μου ψέματα.  Κάπου διάβασα το απόφθεγμα ενός ανώνυμου συγγραφέα: "Όλοι τρώμε ψέματα όταν η καρδιά μας πεινάει". Κάποιοι προσπαθούμε να τα αγνοούμε, ιδίως όταν η αλήθεια δεν μας συμφέρει. Και μπορεί ο στρουθοκαμηλισμός αυτός, αν μπορώ να το χαρακτηρίσω έτσι, να μην βλάπτει κάποιον άλλον, αλλά σίγουρα είναι πληγή για τον ίδιο π...

 Άντρας Άρλεκιν... Για εμένα τίτλος τιμής απέναντι στους άντρες που ξεχωρίζουν, που με εμπνέουν, που με ανασαίνουν.  Οι περισσότεροι λένε ότι δεν υπάρχουν. Ότι είναι προϊόν μυθοπλασίας. Υποτιμητικά λένε ότι είναι άντρες σε βιβλία για καημένες νοικοκυρές. Λοιπόν, να ενημερώσω ότι ως γυναίκα και ως συγγραφέας βιβλίων για καθόλου καημένες και όχι μόνο νοικοκυρές, ο άντρας Άρλεκιν υπάρχει και είναι πηγή έμπνευσης για τη ζωή και τις λέξεις. Δεν περιορίζεται μόνο στην εξωτερική εμφάνιση. Δεν χρειάζεται να είναι ψηλός, με φαρδείς ώμους, γωνίες που κόβουν ανάσα και κοιλιακούς που κάνεις σέρφινγκ. Εξαρτάται από την οπτική, τις ανάγκες, την ψυχή της κάθε γυναίκας. Η μορφή που ερωτεύεσαι είναι αυτή που πλημμυρίζει την ψυχή σου ανάλογα με τις δικές σου ανάγκες. Οπότε, εκεί έξω υπάρχουν άντρες Άρλεκιν -και μη- για όλα τα γούστα, τις επιθυμίες, τις συναισθηματικές και τις αισθητικές ανάγκες. Όσον αφορά στον τίτλο "άντρας Άρλεκιν" αναφέρεται πρωτίστως στη συμπεριφορά: Να είναι άντρας, να εί...

Είχα μια συζήτηση πριν από λίγες ημέρες για τις σχέσεις στην Ελλάδα του σήμερα και δεν μπορώ να σας πω, πόση απογοήτευση ένιωσα. Μου ήρθαν στο μυαλό στιγμές από το πρόσφατο ταξίδι μου στη Μαδρίτη. Παντού, στα μπαρ, στα καφέ, στον δρόμο, στα εστιατόρια, στα μουσεία, στα πάρκα, ζευγάρια όλων των ηλικιών, ετερόφυλα, ομοφυλόφιλα, πιασμένα χέρι χέρι, χαμόγελα συνωμοτικά, ματιές φωτεινές, φλογερά χάδια, τρυφερά αγγίγματα, παθιασμένα φιλιά, πηγαίο γέλιο. Και μόνο ένα ζευγάρι συνάντησα που μάλωνε στο κέντρο της πόλης και ήταν Έλληνες... Πότε γίναμε τόσο ανέραστοι; Τόσο τοξικοί; Τόσο συμβιβασμένοι; Πότε ξεχάσαμε να νιώθουμε, να αγαπάμε, να αφηνόμαστε; Να χανόμαστε στο συναίσθημα, να ξεπερνάμε τα όρια, να ξεχνάμε το εγώ... να... να... να... Γιατί; Γιατί πάψαμε να είμαστε πηγή έμπνευσης; Και γίναμε παράδειγμα προς αποφυγή; Και δεν μιλάω για κάποια φωτεινά παραδείγματα, αλλά για την πλειονότητα. Γιατί μισούμε τις σχέσεις; Γιατί αποφεύγουμε το συναίσθημα... Κι εγώ παραμένω μια ανώριμη ονειροπόλα, α...

Έ βλεπα μια σειρά και λέει ο ήρωας: "Μάλλον συμβαίνει σε όλους να αγαπούν σε λάθος στιγμή..." Δεν ξέρω αν συμβαίνει σε όλους. Ξέρω ότι συμβαίνει. Συχνά αναρωτιέμαι για τις συγκυρίες και τον συγχρονισμό στον έρωτα. Έφτασα στο σημείο να εξηγώ τις καταστάσεις μοιρολατρικά: δεν ήταν να γίνει. Αλλά από την άλλη επαναστατώ και λέω ότι όποιος θέλει να το ζήσει θα βρει τον τρόπο, θα κάνει τον κόσμο άνω κάτω και θα φροντίσει να συμβεί, θα κάνει το λάθος σωστό, θα βρει τον τρόπο... Και μετά σκέφτομαι πόσο ουτοπικό είναι για τη σημερινή εποχή να περιμένουμε από τους συμβιβασμένους να σπάσουν προσωπικά όρια και να ομολογήσουν συναισθήματα... Αυτό που σίγουρα εύχομαι είναι να ζήσουμε όλοι την αγάπη που μας οφείλει αυτή η ζωή τη σωστή στιγμή και με τον σωστό άνθρωπο...

  Στην αφιέρωση του Nitya θα δείτε πως γράφω το απόφθεγμα της Emmanuelle Arsan, "Μια αιώνια αγάπη μπορεί να διαρκέσει μια νύχτα, γιατί η αιωνιότητα δεν είναι αυτή που κάνει τη διάρκεια, αλλά που καταργεί τη διάρκεια". Βλέπετε εντελώς τυχαία θέλησα τη χρονιά του 8, του αριθμού της αιωνιότητας, να μοιραστώ μαζί σας μια ιστορία για έναν αιώνιο έρωτα. Να αναλύσω την έννοια του αιώνιου στον έρωτα, να σας πω πως οι μεγάλοι έρωτες γεννιούνται σε μια στιγμή, υπάρχουν για λίγο και διαρκούν... για πάντα. Ακριβώς την ίδια αντίληψη μεταφέρει και ο Νίκος Καζαντζάκης που έλεγε πως η αιωνιότητα είναι ποιότητα, δεν είναι ποσότητα, αυτό είναι το μεγάλο, πολύ απλό μυστικό... Γιατί σας τα λέω τώρα αυτά... Σε μια εποχή που ποινικοποιεί το συναίσθημα λες και είναι ελάττωμα ή παράπτωμα, συνεχώς ακούω ότι δεν χρειάζεται να μιλάω γι' αυτό, να γράφω τις σκέψεις μου, να κάνω κατάθεση ψυχής, να μοιράζομαι συναισθήματα ή κομμάτια μου. Έχω μάθει στα social media να κρατάω πολλά πράγματα για τον εαυτό...

Το 2024 ήταν ένα έτος που δοκίμασε το σθένος και τις αντοχές. Ένα έτος γεμάτο απώλειες και προσωπικές τραγωδίες. Τρεις άντρες λάτρεψα στη ζωή μου, και τους τρεις τους έχασα μέσα σε έξι μήνες... Και το τελευταίο εξάμηνο έχει γίνει μια προσπάθεια επιβίωσης και επούλωσης των πιο βαθιών τραυμάτων.  Έχω μάθει να πέφτω, να ραγίζω, να σπάω. Και πάντα ενώνω τα κομμάτια και σηκώνομαι πιο δυνατή. Αυτήν τη φορά ούτε το απόλυτο καταφύγιό μου, η συγγραφή, κατάφερε να με βοηθήσει. Όπως σηκώνομαι νιώθω άδεια... Έχασα ό,τι αγάπησα περισσότερο. Έχασα ζωή, έχασα το αιώνιό μου, έχασα τη λάμψη. Έχασα... Αυτήν τη λέξη προσπαθώ να διαχειριστώ και κυρίως το ζέον τραύμα που έχει χαράξει στην καρδιά μου. Χάθηκαν οι σταθερές μου. Η διάσπαση προσοχής έγινε μόνιμος συνοδός της καθημερινότητάς μου. Το πένθος αναπόσπαστο μέρος της ζωής μου. Και μετά έχασα τον έρωτα. Κενό. Εκείνος δεν υπάρχει, εκείνος που υπήρξε η έμπνευση πίσω από τις λέξεις μου, ο άνεμος στα φτερά μου, εκείνος που μαζί ζήσαμε αιώνιες στιγμές έ...

Μεῖνε μαζί μου πάντα – πάρε ὅποια μορφή θὲς – τρέλανέ με! ᾿Αλλὰ μὴ μ' ἀφήσεις σ' αὐτὴ τὴν ἄβυσσο ὅπου δὲν μπορῶ νὰ σὲ βρῶ! Θεέ μου! Δὲν μπαίνει σὲ λόγια! Δὲν μπορῶ νὰ ζήσω χωρὶς τὴ ζωή μου! Δὲν μπορῶ νὰ ζήσω χωρὶς τὴν ψυχή μου! Χίθκλιφ - Ανεμοδαρμένα Ύψη Έρχονται στιγμές σ' αυτήν τη σκληρή ζωή που άθελά σου γίνεσαι το τραγικό πρόσωπο ενός άγραφου δράματος. Στιγμές που η τέχνη φαντάζει άχρωμη μπροστά στην πραγματικότητα. Στιγμές που οι λέξεις χάνουν την ουσία τους. Υπάρχουν πολλοί τρόποι να χάσεις έναν άνθρωπο, αλλά ο θάνατος είναι ο οριστικός, είναι ένα ξερίζωμα, είναι το αναγκαστικό. Ποτέ δεν θα το φανταζόμουν ότι θα γινόμουν εγώ εκείνη που θα έπρεπε να προχωρήσω παράλληλα και μόνη μου σ' αυτόν τον άψυχο κόσμο που μου κλέβει ανάσες και όνειρα.Ένας κόσμος που μου θυμίζει πόσο άδειος είναι χωρίς την αίσθησή σου. Είναι διαφορετικό να ξέρω ότι εσύ κι εγώ υπάρχουμε σε διαφορετικά μέρη της γης, αλλά είσαι εκεί... είσαι εδώ... είσαι... υπάρχεις.   Και τώρα τι; Τι; Πόσο θυμώνω...

  Τις τελευταίες εβδομάδες μία σκέψη έχει τρυπώσει στο μυαλό μου. Μια σκέψη που την έκανα και χρόνια πριν, αλλά τελευταία επανήλθε. Σκεφτόμουν που λέτε ότι πολλούς ανθρώπους θα συναντήσουμε στη διάρκεια της δημόσιας ζωής μας, πολλούς θα γνωρίσουμε, ελάχιστους θα έχουμε κοντά μας και με ακόμη λιγότερους θα χτίσουμε πραγματικές φιλίες. Εκεί στο μεταίχμιο της γνωριμίας και της φιλίας είναι που κρίνονται όλα, αν η σχέση θα προχωρήσει σε κάτι βαθύτερο ή θα παραμείνει μία γνωριμία που στη διάρκεια του χρόνου θα ξεθωριάσει. Αυτό λοιπόν σκεφτόμουν, αυτούς τους ανθρώπους που αποφασίσαμε να τους βάλουμε στον στενό περίγυρο, να μην τους θεωρήσουμε φίλους. Ανοίγεις την καρδιά σου, προσφέρεις ανιδιοτελώς... τα πάντα, χωρίς να περιμένεις τίποτα, χαρίζεις χρόνο, αγάπη, σεβασμό, συμβουλές, στήριξη, βοήθεια. Και ως ανταπόδοση; Όχι, δεν χρειάζονται ανταποδόσεις, όχι με την έννοια που μπορεί κάποιος να το αντιληφθεί. Μία ανταπόδοση ο καθένας που έχει λάβει όλα τα προαναφερθέντα μπορεί να προσφέρει. Κ...

Ο θάνατος ενός πολυαγαπημένου προσώπου είναι βαρύ, συναισθηματικό φορτίο. Αφήνει ανεπούλωτες πληγές και βαθύ τραύμα. Όταν πέθανε ο πατέρας μου πριν από τρεις μήνες, κάποιοι φίλοι μου είπαν ότι τώρα ήρθε η ώρα να ωριμάσω. Δεν ξέρω αν βοηθάει ο θάνατος ενός γονιού στην ωρίμαση, αλλά σίγουρα είναι τεράστια αλλαγή στην καθημερινότητα, στη ζωή σου. Ανατρέπει τις ισορροπίες σου και τη συναισθηματική σου σταθερότητα. Δημιουργείται μία νέα πραγματικότητα στην οποία πρέπει να αντεπεξέλθεις και να προσαρμοστείς. Και πέραν όλων των άλλων είναι η θλίψη και το πένθος που πρέπει να διαχειριστείς. Φορτίο ασήκωτο να πάρει. Εκεί που τη μια στιγμή χαμογελάς ή και γελάς με κάτι πραγματικά αστείο, εκεί βυθίζεσαι σε μια απαράμιλλη απελπισία. Κάθε μέρα είναι ένας αγώνας επιβίωσης και συνειδητοποίησης. Οι περισσότεροι λένε πως ο χρόνος είναι γιατρός, αλλά όπως σε όλες τις άλλες περιπτώσεις, ο χρόνος δεν γιατρεύει... τουλάχιστον όχι το τραύμα της απώλειας, μιας απώλειας που όσο τη συνειδητοποιείς τόσο περισσό...

Κάποτε ένας πολυ αγαπημένος μου άνθρωπος μου είχε πει ότι ο θάνατος είναι το μόνο βέβαιο καθώς ούτε η γέννηση είναι δεδομένη. Η αλήθεια είναι ότι τον είχα κοιτάξει κάπως στραβά όταν μου το είπε, αλλά αντιλήφθηκα αμέσως τη σκέψη του και την πραγματικότητα που έκρυβε η κυνική, για εμένα, διαπίστωσή του Για περισσότερα από είκοσι χρόνια, οδηγώντας στη δουλειά μου, περνώ έξω από το ΚΑΤ. Και κάθε μέρα, αυτό που σκέφτομαι είναι ότι είμαστε τυχεροί που είμαστε απέξω, γνωρίζοντας πολύ καλά ότι αρκετοί ειναι εκείνοι που ανεβαίνουν τον δικό τους Γολγοθά καθημερινά σ' ένα δωμάτιο νοσοκομείου. Από την ημέρα που έφυγε από τη ζωή ο πατέρας μου, έχω ανανεώσει τη θεωρία μου σχετικά με τη ζωή μας και το πόσο ευγνώμονες πρέπει να είμαστε που συνεχίζουμε όρθιοι τον καθημερινό αγώνα. Ο πόνος από τον χαμό του πατέρα μου είναι αβάσταχτος. Προσπαθείς να παρηγορηθείς επικαλούμενος χίλιες δικαιολογίες: ότι ειναι καλύτερο ένας καρκινοπαθής να φεύγει όσο το δυνατόν γρηγορότερα αν είναι να ταλαιπωρείται χρόνι...